ASV'33 Logo

Archief

Column Juni 2018

Teamwerk
++++++++

Hemelvaartsdag in Aarle-Rixtel gaat over het algemeen gepaard met veel zon en aangename temperaturen. De jaarmarkt trekt vele bezoekers van heinde, Lieshout, en verre, ‘s-Hertogenbosch. Om een uur of elf tuur ik door het raam met uitkijk op de weilanden om te bepalen of ik wel of niet een jas aan zal trekken. Toch maar wel gezien de bewolkte horizon. Een stief kwartiertje later brengt mijn fiets me via de Molenstraat langs het veldje bij de Dorpsstraat. Overal in de omtrek staan al auto’s geparkeerd en lopen de vroege bezoekers richting de jaarmarkt. Een man van middelbare leeftijd, hand in hand met zijn vrouw, brabbelt wat over welke vis hij denkt te gaan eten. Richting de brug over het kanaal wordt het allengs rustiger en beperkt het verkeer zich tot voornamelijk fietsers. Op mijn gemak neem ik voor de zoveelste keer de horde over het nieuwe kanaal, een of twee versnellingkjes lager.

In het zicht van sportpark de Hut valt de volle parkeerplaats direct op. Op het trainingsveld is het vaandelteam van ons ASV’33 zich ook al op een wedstrijd aan het voor bereiden. Kennelijk spelen onze mannen vandaag een uurtje of meer vroeger vanwege de eerder genoemde markt. Alle wedstrijdvelden zijn bezet en op veld II heeft het team waarvoor ik kom, team II, inmiddels al afgetrapt. De spelers ogen fit, waarschijnlijk geen feestjes of andere uitspattingen op woensdagavond. Goed gegroepeerd, geordend voetbal en honderd procent inzet bij alle actievelingen.

Halverwege de eerste helft een onderschepping in de middencirkel gevolgd door een dieptepas links de ruimte in . De linkerspits maakt optimaal gebruik van zijn krachtig lijf en speelt de verdediger uit even voor de achterlijn en bezorgt de ideale harde voorzet die door de spits alleen hoeft te worden binnengelopen. Natuurlijk rondt de andere aanvaller af. In de tweede helft pareert de keeper op indrukwekkende wijze binnen een drietal seconden twee uitstekend ingeschoten ballen van de bezoekende ploeg op zijn doel. De minieme voorsprong blijft door deze miraculeuze reddingen behouden. Aan de overkant in het vijandelijke zestienmetergebied van de tegenpartij wordt een corner geforceerd. De grote jongens van ASV II vullen het strafschopgebied van de tegenstander uit Boxmeer. Een verdediger werkt de bal weg uit de doelmond. De afvallende bal wordt met een halve drop-kick volley genomen door de middelste middenvelder vanaf een meter of zeventien en op geweldige wijze binnen geknald in de linkerhoek op borsthoogte. Hierna is het pleit wel beslecht.

Tegen het einde van de wedstrijd volgt nog een vrije trap voor de thuisclub , een meter of achttien links van het doel. De expert voor dit soort klusjes concentreert zich op de drie aluminium palen en trapt. De bal ketst via de onderkant van de kruising op de keeper, die geen idee heeft waar de bal is. De linkerspits wel en hij is er als de kippen bij om de bal alsnog in de netten te frommelen. De doelpuntenmaker heeft dan nog wel veel moeite om zijn schoenen te bevrijden uit het vlechtwerk. Korte tijd later fluit de bejaarde scheidsrechter voor het einde van deze prettige wedstrijd. Met dank aan het beheerste- en sportieve gedag van beide ploegen schudt de leidsman de handen van de spelers. Waarschijnlijk draagt een voorafgaande woensdag zonder losbandigheid en braspartijen bij tot het spelen van een lekkere, gedreven en geconcentreerde wedstrijd. Broederschap in het team geleid vanaf de zijlijn door coach en begeleiders resulteert in tevredenheid voor deze donderdag. De leukste wedstrijd van het seizoen.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

Column Mei 2018

De Nooijen broers.
+++++++++++++
Henk en Piet wie kent ze niet. Verbonden aan – en deel uitmakend van het huishouden en de inboedel van ASV’33. Het was zo’n mooie aprilavond met temperaturen zoals die in het begin van de afgelopen maand eveneens voor een uitgelaten en uitbundige sfeer zorgden. Vanuit de kleedkamer loop ik met mijn trainingsattributen naar het trainingsveld. In de hoek van het oefenterrein onder de uitgeschoten bladeren van bomen en struiken vlakbij de poort waar de ingang van het ASV’33 complex is traint Henk met zijn jongens en meisjes.

Gestoken in een ruim trainingspak met het embleem van de club op zijn borst staat hij dan aan de kant en dan weer in het uitgezette veldje. Druk in de weer met handen en mond om zijn kinderen attent te maken op de beste oplossingen in het voetbalspel. En immer op een vriendelijke, behulpzame en vooral amicale manier “Zeg Henk willen ze een beetje luisteren naar je adviezen?’, vraag ik. “Maar trainer , je weet toch , natuurlijk doen ze dat. Je ziet toch hoe goed ze het doen. Bij elke training weer zie je dat het beter gaat. Als ze maar naar me luisteren. Dat weet jij ook wel , toch?” Ja, ja, natuurlijk, weet ik ook .“ Is mijn antwoord. ”Kan ik die ballen meenemen die daar liggen? In het ballenhok kon ik niks meer vinden.” Natuurlijk trainer, neem maar mee.” Beantwoord Henk de vraag mij aankijkend met zijn doordringende blauwe ogen. Dan verschijnt de zo bekende glimlach van tevredenheid en levenslust. De zak met ballen gooi ik op mijn rug en loop naar mijn jongens.

De daaropvolgende zondag speelt het vaandelteam een thuiswedstrijd. Even voor half drie, de aanvangstijd van de wedstrijd gaat de deur van de bestuurskamer open. Samen komen de mannen, Henk en Piet, keurig aangekleed in hun zondagse uitmonstering naar buiten. Gereed om hun vaste rondje om het hoofdveld te maken. Altijd rechtsaf vanaf de kantine lopend en startend bij het eerste fluitsignaal van scheidsrechter. Piet steevast vragend aan iedere persoon die hij passeert: ”Een lotje voor de wedstrijdbal ???” Op enige afstand volgt Henk met zijn goede inborst en attent op wat zijn broer allemaal regelt. Bovendien verzamelt en bewaart Henk de door Piet ontvangen muntjes en briefjes.

Achter het doel staan de oudste en meest gedreven supporters van ASV’33. Niet alleen de verkoop van de lotjes komt bij het passeren van de twee aan bod ,maar ook het verloop van de wedstrijd wordt besproken. Even voorbij de helft van de eerste helft arriveren de gebroeders bij de tribune. “lotje meneer?” Piet beklimt behoedzaam de tribune en loopt direct naar de aan te spreken persoon. Het is een serieuze zaak dus Piet bejegend de mensen dan ook op een beleefde manier. De dames op de tribune krijgen wat extra’s van hem. “Lekker weertje hè mevrouw !” Ondertussen wacht Henk onderaan de tribune rustig af tot Piet zich weer bij hem aansluit. Tegen het einde van de eerste speelhelft naderen de beide mannen het clubgebouw. Hun rondje eindigt altijd keurig voor het rustsignaal aangezien de bal in de pauze wordt verloot. Voor het clubgebouw staan de meeste ASV’33 aanhangers achter de omheining rondom het veld . “En nog wat verkocht?” ,is de meest voorkomende vraag. “Dat weet je wel , de wedstrijdbal kost weer niks vandaag, goed voor ASV,” reageert Henk genietend en voldaan.

De club , de vereniging het was hun ding. De gebroeders Nooijen , Henk en Piet , ASV’33 vergeet jullie niet.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

—-
Column April 2018

Houdbaarheidsdatum.
++++++++++++++++
Houdbaarheidsdatum is een mooi woord om te gebruiken in scrabble, sudoku, galgje of andere woordspelletjes. De eigenlijke betekenis valt te achterhalen vanuit het Nederlandse rechtswezen. Het is een wettelijk voorgeschreven vermelding op een levensmiddel die de klant informeert over de uiterste datum waarop een product mag worden geconsumeerd , of hoelang het kan blijven bewaard. Je gaat naar de Aldi of naar de MCD en koopt een worstje ingepakt in stukje plastic , milieuvriendelijk , of je koopt een kratje Bavaria en leest het etiketje om ervoor te zorgen dat je geen bedorven producten consumeert.

Tegenwoordig worden houdbaarheidsdata ook op personen geplakt. Waar normaal gesproken een datum staat voor bedorven spul op basis van onderzoek en research bepalen nu criticasters of personen voldoen aan de voorwaarden om nog benut te kunnen worden. Eventueel overschrijden sommige personen ook de houdbaarheidsdatum. In het begin van het seizoen zijn de verwachtingen hooggespannen, en niet realistisch, voor de beleidsbepalers en de supporters. In de loop van het voetbaljaar vallen de poppetjes op hun plaats en wen je er als voetbalfreak aan. Zodra de kampioen bekend is stel je vast dat de winnaar op basis van de resultaten ook verwacht mag worden op de plaats waar de nieuwe titelhouder eindigt. Langzaamaan vordert het seizoen voor de trainer coaches.

Voor Philip Cocu startte het seizoen met povere resultaten en armzalig voetbal. Al snel werd geroepen dat zijn verhaal geen resultaten meer bracht bij zijn jongens. Het werd stilaan tijd voor een nieuw gezicht op de Herdgang. Maar zie Cocu werkte onverstoorbaar verder op het veld net zoals de beleidsbepalers zittend hoog op de tribune. De Eindhovense lampenploeg treedt beheerst, standvastig en stabiel de tegenstanders tegemoet en weet thuis het publiek nog steeds niet te bekoren , maar verzamelt veel punten. Blijkbaar naar tevredenheid van de supporters die wel morren ,maar op het werk een lange neus trekken naar 010 en 020. Philip mag nog wel een poosje blijven.

Een heel ander verhaal komt uit Amsterdam. Eigenlijk in het bezit van de beste selectie van kikkerlandje, Nederland. Eveneens hadden ze vorig seizoen de beste trainer. Echter gekonkel, geknoei en het voortdurende intrigeren op alle niveaus zoals dat al tientallen jaren speelt zorgen niet voor voortgang en progressie. De nieuwe trainer, zijn naam is al bijna vergeten, startte op de meest bedroevende manier die bestaat. Een van de grootste talenten en bovendien ook nog eens een van de sympathiekste voetballers kreeg een noodlottig ongeluk . De spelersgroep volledig uit balans en de coach mag voor een oplossing zorgen. Uiteindelijk besliste de hoge raad, het college van bestuur, dat dit managen niet naar behoren ging. Dus weg met die man, zoals dat normaal is in de voetbalwereld en op meer plaatsen. De nieuwe baas viel halverwege het seizoen binnen en dat valt niet mee bij deze club gehuisvest op en in een vulkaan. De media-aandacht focust altijd op de Ajax perikelen . De spelers liggen onder een vergrootglas met een diameter die voor een supporter onoverzichtelijk is. De trainer is het uithangbord en moet wel heel sterk in zijn schoenen staan om zijn persoonlijke, subjectieve mening staande te houden.

Voorbeeld: je wilt een speler, Duitse internationaal, belonen voor zijn goede trainingsarbeid en de invalbeurt voor de week ervoor. De klok geeft 89 minuten aan, de speler kijkt eens naar de klok en zegt bedankt , ik heb geen zin in deze onzin. Op foxsport , de NOS en alle andere kanaaltjes zie je dit moment terug. En dan brandt iedereen los, plichtsverzaking, werkweigering, wie is de baas. Volkomen idioot en de trainer wordt een slap gastje, vergetend in zijn eigenwaarde te blijven geloven. Eerst en vooral geen spelers van statuur inbrengen in de laatste minuut. Daarna een kerel zijn met inlevingsvermogen, aan tafel gaan zitten met zijn tweeën en zeggen tegen de sportman: ”Ik heb het verkeerd gedaan , ga goed trainen en dan komt je kans vanzelf.” In de media geef je aan dat je het probleem intern hebt opgelost. Je houdbaarheidswaarde zal waarschijnlijk vergroot worden in plaats van mee te lopen met al dat emotionele en betweterige gezanik van de zogenaamde analisten en kenners. Niemand heeft overigens een voortdurende houdbaarheidsdatum, ook Mourinho niet.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

Column Maart 2018

Van scheidsrechtertje tot scheidsrechter.
+++++++++++++++++++++++++++++
Aangezien zijn vader en moeder in Aarle-Rixtel wonen is het voor de hand liggend dat de kinderen op voetbal gaan bij dorpsclub ASV’33. Elke week twee keer trainen blijft voor het jonge ventje een uitdaging waarin hij veel plezier heeft. Het voetballen is hem met de paplepel ingegeven voor zover hij van pap houdt. Waarschijnlijk is pap hem niet vreemd aangezien hij voorspoedig groeit en stevig op zijn benen staat. Bij de dorpsclub zien ze hem graag. Zijn voetbalkwaliteiten houden hem makkelijk op de been en daarnaast weet hij met zijn vrolijke en innemende persoonlijkheid de clubleden voor zicht te winnen. Als puppy komt híj binnen en steekt hij naast het voetballen al snel zijn handjes uit om her en der behulpzaam te zijn. In het dorpscluppie is al jaren een fanatiek opleider op zijn geheel eigen wijze voetballertjes aan het paaien om naast hun voetbalactiviteiten eveneens van waarde te zijn als scheidsrechtertje. Het scheidsrechterskorps binnen de club heeft een goede naam in de omgeving en bij de bezoekende clubs.

De voetballende leden van ASV’33 klagen nog weleens dat de scheidsrechters zo eerlijk zijn dat ze eerder tegen als voor de thuisclub fluiten. Als buitenstaander zal dat vooral tot enthousiasme leiden over de kwaliteit van de opgeleide jongens in zwart en andere kleuren gestoken referees. Het jonge voetballertje wordt al snel een jong fluitertje gestuurd en geholpen door zijn mentor, godfather Frans. Meerdere lichamelijke ongemakken hebben tot gevolg dat het dirigeren van wedstrijden voor het ventje steeds belangrijker wordt. Zijn voetbalcarrière krijgt geen vervolg en in het fluiten vindt Stan zijn geluk.. Het manneke wordt een kerel en dat zullen ze ook weten op het voetbalveld. De jongens en later mannen kunnen nog zo groot zijn, er sterk uitzien en een grote bek hebben of intimiderend zijn. Stoïcijns hanteert , bespeelt en begeleidt de jonge leidsman de wedstrijden op sportpark de Hut. Zijn persoonlijke raadsman stimuleert en adviseert hem om zijn talent verder te ontwikkelen en de cursussen van de KNVB te gaan volgen. Zo gezegd zo gedaan en in de tussentijd loodst de jongeman de ASV’33 voetballers op prettige wijze naar het einde van de wedstrijden. Eveneens blijft hij bezig binnen de clubactiviteiten en wordt steeds gezien, terwijl hij als vrijwilliger aan het werk is, in de bestuurskamer of de kleedkamers.

Bij de Koninklijke Nederlandse Voetbalbond hebben ze inmiddels ook in de gaten dat er een talent boven komt drijven. Naast zijn school dient er ook geblokt te worden voor het hoogste scheidsrechterdiploma. Uiteraard haalt hij het vaardigheidsbewijs om te mogen fluiten bij grote jongens in de Jupiler league in Nederland. Zijn beschermheer , Frans, is natuurlijk apetrots op zijn jonge leerling. Stan , waar vanuit zijn afkomst Ajax bloed door zijn lijf stroomt en Frans met zijn PSV hart zijn blij scheidsrechterbloedbroeder te zijn. In allebeide zit permanent het rood-witte kleurtje wat een leidraad voor de toekomst zal blijven. De eerste top wedstrijd die Stan gaat fluiten is lekker in de buurt. Voor het gemak wordt er gedebuteerd in Velsen Noord Holland Telstar –Dordrecht. Verwachtingsvol zitten enkele duizenden Velsenaren op de tribune. De spelers weten uiteraard dat ze te maken hebben met een debutantje en schromen niet om de grenzen van het toegestane op te zoeken. Niet direct een probleem voor de onervaren snotaap die eerlijk en harmonieus de wedstrijd tot een goed einde brengt met wat rood en geel . Inmiddels volgden meer wedstrijden op het Jupiler niveau en voor grotere toeschouwersaantallen . Bij iedere wedstrijd waar Stan het fluitje hanteert zitten enkele van zijn trouwe ouwe volgers op de tribune. ASV’33 mag trots zijn op Stan en Stan mag trots zijn op zichzelf.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

Column Februari 2018

Voetbalschoonheid.
+++++++++++++++

Een koude woensdagavond waarbij het lijkt of de winter nog even om de hoek komt kijken en nogmaals een vorstwind over je ingepakte lijf blaast. Aangekleed tegen de vrieskou en mijn handen verstopt in dikke wanten fiets ik naar het stadion. Nadat ik de fiets middels een ketting heb verbonden met een hek loop ik naar de kassa . Kaartje kopen en dan vol verwachting staan op de tribune achter het doel. De stadszijde is al jaren mijn liefst verkozen plekje in het stadion. Je loopt over de betonnen trap het tribune vak op en zoekt je vaste stekkie. Bij iedere wedstrijd daal je weer af van de trap  naar dat plaatsje zonder nummer, zoals alle tribunevoetbalbekenden rondom je, die je verder nooit ziet.  Om mij heen ontwaar ik dan de bekende gezichten net als altijd staand op ongeveer hetzelfde plaatsje alsof er een nummer op het beton staat gegraveerd. Handenwrijvend kijk ik om me heen en stampvoetend probeer ik mijn voeten warm te houden. De staantribuneklanten zijn op tijd aanwezig om net als ik ook te genieten van de warming-up.

Al die jonge talenten in hun ontwikkeling met daaromheen een aantal gelouterde voetballers die het klappen van de zweep kennen. Bovendien spreekt , loopt en zit er een trainer  die tot de verbeelding spreekt. Alleen al daarom is het elke keer weer smullen.  De coach van mijn favoriete clubje heeft aangekondigd dat er vanavond een plaatsje in de basis vrijgemaakt wordt voor een jong aanstormend talent. Het debuut in een Europese wedstrijd voor een jochie van zeventien jaar. Blonde krullen boven een verlegen en bescheiden gezicht. Op de vastgestelde tijd presenteren de beide teams zich onder de stralende lichtmasten rondom de middencirkel. Als  gewoonlijk speelt de thuisclub de eerste helft richting de stadstribune waar de supporters vol verwachting uitzien naar een fantastische wedstrijd. Het jonge debutantje start als rechtsbuiten. Schriel en met smalle schouders, maar zelfverzekerd durft hij al te genieten van de ambiance die een Europacup wedstrijd met zich meebrengt. Al snel wordt duidelijk dat hij als lichtgewicht zal moeten opboksen tegen een zwaargewicht. Een vierkante bonk opgesteld als een brede muur die ook nog beweegt.

Achteraf blijkt dat deze forse massieve back ook nog eens vijftig keer voor het Zweeds team is uitgekomen. Het jonge jochie speelt onbevangen en dartelt alle kanten op rondom het brede obstakel. Het ene moment dreigend naar hem toe om dan af te spelen naar een medespeler en dan vliegensvlug de ruimte kiezend om opnieuw aangespeelde te worden. Het andere moment recht op de Zweed afgaand en dan kappend naar links of rechts te passeren. Twee helften staan we te smullen van zoveel voetbalpracht. De  Zweed heeft daar waarschijnlijk heel anders over gedacht. Van alle kanten werd hij gedold en het was voor hem onmogelijk om dat jeugdige gastje een flinke trap te geven om zijn frustratie af te reageren. Dit voetballertje begeesterde de toeschouwers in het stadion. Zoveel kwaliteit, op dit Europese niveau, op deze leeftijd tussen al dat andere talent en dan al zo aanwezig. Vanzelfsprekend won de thuisclub en aan het einde van het seizoen pakte het team een grote prijs. Maar in de kranten stonden de volgende dag enthousiaste en gepassioneerde verhalen van de voetbaljournalisten over een nieuw verrukkelijk talent. Niet lang daarna ging deze jonge voetbal god na zijn acties ook zijn doelpunten maken de ene van nog grotere schoonheid dan de nadere. De honderd mooiste doelpunten van deze speler op een DVD is een verzameling treffers of goals die eigenlijk per stuk het woord meesterwerk verdienen. Vanaf die Europacup avond in de Meer ben ik een liefhebber van de voetballer Dennis Bergkamp.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

Column Januari 2018

Koud en nat langs het voetbalveld.
+++++++++++++++++++++++++

De buienradar voorspelde een droge ochtend en een vroege middag zonder neerslag. Onderweg door het dorp wisten de ruitenwissers met tussenpauzes de nattigheid weg van de voorruit. Eenmaal gearriveerd op de parkeerplaats bij de voetbalvelden zag ik weinig belangstellenden . De koude neerslagweerhield geïnteresseerden van een bezoek aan de voetbalwedstrijd waar hun zoon in meespeelde. Boven de Marthie van Alemtribune zorgden de hoge bomen met roestbruine natte bladeren voor een droefgeestige sfeer. Op het natte gras speelden twee ploegen fanatiek voor de winst. De kilte zorgde voor extra inzet en wilskracht bij de teams.

De match verliep zoals je als liefhebber van het spelletje hoopt dat alle ontmoetingen op de grasmat verstrijken, zonder noemenswaardige rottigheid. De scheidsrechter liep met witte en kippenvel bedekte knieën die tussen zijn lange korte broek en zijn hoog opgetrokken kousen uitstaken. Zijn aanwezigheid en de wijze waarop hij zijn fluitje hanteerde zorgden voor een optimale wedstrijdsfeer. De voetballers beseften niet dat deze arbiter het partijtje stuurde aangezien zijn beslissingen geen reacties of irritaties opriepen. Bovendien voelden de jongelui aan dat er geen sprake was van benadeling op welke manier dan ook door de fluitist. Vanaf de zijlijn vlogen de one-liners naar de spelers evenals in het veld waar de spelers elkaar adviseerden . De man die langs de lijn de vlag hanteerde en fanatiek bleef bewegen aangezien zijn tenen richting bevriezingsstaat gingen had de meeste tips. “Nou winnen, lekkere bal, organisatie , die vlagt al voordat de bal gespeeld is , eigen man , iedereen maakt fouten , scherpe bal.” Vanonder de paraplu met koude vingers en weinig gevoel in mijn voeten vanwege de kilte is het afzien ,maar toch ook genieten. De treurige en koude ambiance met daarnaast de waardering en sympathie voor de tegenstander geven een goed gevoel.

Het rustsignaal zorgt voor tijdelijke verpozing in de kantine waar de kleumende bezoekers zich verwarmen aan hete chocola, koffie, thee en de liefhebbers aan een koud tapje. In de kleedkamers wordt de nieuwe tactiek voor de tweede helft aangegeven door de beide coaches. De reservespelers worden naar buiten gestuurd en kunnen een balletje gaan trappen om enigszins op te warmen voor een eventuele invalbeurt. Mijn optie is een rondje in het ASV stadion te lopen wat gezien de kou geen slecht idee lijkt. Enige beweging voor mijn voeten zorgen waarschijnlijk voor een actievere doorbloeding en een minder frigide gevoel. De tribune bestijgend tot de bovenste trede biedt een overzicht over een mooi sportpark gehuld in een grijze natte deken. Vanuit de kleedaccommodatie wordt de rook door de schoorsteen uitgespuwd om aan te tonen dat er hard gestookt moet worden om de voetballers op te warmen. De spelers betreden opnieuw het veld op het moment dat ik mijn rondje voltooid heb.

Het fluitje weerklinkt schril en daar gaan ze weer. De toeschouwers verlaten de kantine en blijven hangen onder het afdak om verder hun verhalen en wetenswaardigheden te vertellen aan degenen die wil horen hoe en wat er speelt. Op het voetbalveld langs de zijlijn wordt je bijgepraat. En er speelt zich van alles af op het sportpark van de plaatselijke dorpsclub. De dag voorafgaande aan deze gure koele dag blijkt de ambulance met haastige spoed vanuit Eindhoven een van de zaterdagvoetballers opgehaald te hebben. Een huis wat te koop stond is dik boven de vraagprijs verkocht. Deze zondagochtend zette de politie een fuik voor drankzondaars en vingen een vis. Een sociale plek om bij te praten langs de kalklijn , het verenigingsleven draagt bij tot harmonie. De wedstrijd ontwikkelt zich negatief voor de thuisploeg ondanks alle inzet. Het laatste fluitsignaal levert omhelzing en handenschudden op. Sommige spelers verlaten het veld uitroepend dat het een drieletterwoord-zooi is.

Langs de kalklijn.
++++++++++++++

Column December 2017

Trainers carrousel .
++++++++++++++
De kermis arriveert zoals elk jaar in dorpen en steden. Een van de meest interessante attributen is wel de draaiende carrousel . Op het midden van het kermis terrein geplant zodat
belangstellenden zich strategisch kunnen opstellen om uiteindelijk in te stappen. Oorspronkelijk noemde men de draaimolen een paardenmolen omdat een of meerdere rossen
de molen in beweging brachten en hielden. Na de industriële revolutie werd het paard ingeruild voor elektriciteit. Zoals het een goede draaimolen betaamt zijn er op de schijf verschillende attributen geplaatst. Uiteraard de paarden in steigerende vorm. Voor de kinderbezoekers plaatste men later brandweerauto’s, autobussen en rijtuigen. Nog steeds zie je ouders op de schijf staan bij hun kind . Niet om het kind vertrouwen te geven maar vooral om het kindgevoel weer te krijgen. Iedereen ziet nog regelmatig een kermis en weet ook nog het andere woord voor deze carrousel namelijk een mallemolen. Voor de voetbalwereld is het begrip mallemolen een beter toepasbare uitdrukking aangezien het vanaf oktober,lekker op tijd, in de trainers -en bestuurswereld van de amateurclubs wel snel dwaas , maf en onverstandig wordt. Het voetbalseizoen is goed en wel begonnen. De eerste resultaten, goed of slecht , zijn terug te vinden in de standenlijsten in de kranten en op de websites.

De trainers posteren zich dan al op een steigerend paardje om op die manier zo dicht mogelijk bij de hangende flos te komen, die te grijpen, en zo voor een extra rondje in aanmerking te komen. De slimme oefenmeesters betrachten voorzichtigheid voor zichzelf en brengen in een zo vroeg mogelijk stadium hun selecties en de voetbalbestuurders op de hoogte. Natuurlijk is dit
de verstandigste aanpak . Als coach wil je zelfbepalend en onafhankelijk zijn. Uiteraard weeg je van tevoren af wat de gevolgen zijn. Je neemt de beslissing en dat moment,oktober, is
bepalend. Dus spijt is van geen toevoegde waarde. Het gevoel is goed dus doen dan. Vandaar dat die trainer terecht tijdig met zijn standpunt naar voren komt. De club heeft wel een probleem. Maar is het niet zo dat de verenigingen daar zelf voor gezorgd hebben. Over het algemeen worden de mallemolens in oktober ,november in gang gezet middels zogenaamde oriënterende gesprekken met trainers beheerst en gedirigeert door het bestuur . De coach schuift aan en hoort aan. Zeker indien de resultaten niet optimaal zijn ontstaat een afwachtende houding bij de om een contract bedelende coach. Eigenlijk vindt deze eindbeoordeling plaats in een veel te vroeg stadium. Iedereen ziet de personen, trainer en bestuur, in de bestuurskamer zitten. De buitenwacht, spelers, leiders, vlaggers en andere betrokkenen gaan eveneens oordelen , beoordelen en zelfs veroordelen. In het ergste geval ontstaat manipulatie door personen die andere lijntjes hebben uitstaan.

Vanuit het inzicht om voor de lange termijn een ontwikkelplan te hebben zouden trainerscontracten het beste afgeschaft kunnen worden. Aan het begin van een nieuw seizoen gaat de hoofdtrainer met zijn technische mensen rond de tafel om het voetbalplan voor het komend seizoen te bespreken, te onderbouwen en toe te lichten. Allen kunnen hun zegje doen en eensgezindheid is het slotakkoord. Dan lekker voetballen en regelmatig met elkaar bijsturen. Aan het einde van het voetbaljaar een uitgebreide analyse en eerlijk met elkaar conclusies durven trekken. Meestal zal dat beter gaan dan wat er nu gebeurt. Trainers en besturen die in oktober-november al bepalen dat ze niet met elkaar verder willen om wat voor reden dan ook schieten gezamenlijk
tekort tegenover hun omgeving. Geen mallemolen ,maar een ronde tafel bij de eindstreep in april.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

Column November 2017

De Duitse Voetbalbond.
+++++++++++++++++
Deutscher Fussball Bund is eigenlijk hetzelfde als de Koninklijke Nederlandse Voetbalbond echter zonder het majesteitelijke verhaal ervoor. In het begin van deze eeuw kwamen de Duitsers erachter dat het gedaan was met hun zogenaamde laufpensumvoetbal. De nieuwe ontwikkelingen in het moderne voetbal vroegen meer dan alleen onuitputtelijke hardlopers. Geen trainingen meer waarin rondjes rennen rond een gravelveld of door zanderige bospaden vooropstond. Een nieuwe kwaliteitsimpuls diende gespoten te worden in het achteruithollende Duitse voetbalgebeuren. Voorbijgaand aan hun eigen arrogantie besloten ze om te gaan kijken in andere keukens om vast te stellen welke gerechten ze wilden gaan gebruiken om uiteindelijk te komen tot een totale maaltijd die helemaal gericht was op de Duitse voetbalcultuur. Met daarin passende ontwikkelingen van de momentele bevolkingssamenstelling. In Duitsland wonen veel Turken , Marokkanen en velerlei andere nationaliteiten die de afgelopen jaren binnengewandeld waren.

De huidige openingssite van de Duitse Voetbal Bond start met een filmpje waar allereerst gekeken wordt naar de basis. Het begint allemaal natuurlijk bij de verenigingen waar iedereen zich wegcijfert voor het algemene belang , de club. Respect wordt langzaamaan een hol woord in Nederland aangezien het te pas en te onpas gebruikt wordt. Bij onze oosterburen tracht men de juiste invulling na te leven. Rekening houden met elkaar. Binnen het voetbalspelletje zijn daarnaast strijd, samenwerking en plezier een aantal kernbegrippen. Vanzelfsprekend dient er eerst sprake te zijn van een sterke vereniging. Structuur, strategie en clubcultuur zijn daar de basiselementen. Deze drie dienen samengebundeld te worden onder de leden die het belangrijkste bestanddeel van de vereniging zijn. Alle leden dienen te beseffen dat zij belangrijk zijn en dat zonder hen er problemen voor de gehele groep ontstaan. Mensen kunnen gevraagd worden om iets te betekenen , dat streelt hun ego en ze voelen zich belangrijk. Wat voor een vereniging wil je zijn?, is dan een cruciale vraag.

Een terugkerend gegeven is steeds het feit dat de leden daarin de hoofdrol dienen te spelen. Aangezien de personen die om wat voor reden dan ook een activiteit uitvoeren de basis zijn voor het samenspel in de club. Daarbij gaat het niet steeds om wat je voor de vereniging doet, maar kijk eens wat je anders kunt doen om de ontwikkelingen zodanig te beïnvloeden dat uiteindelijk het totale belang ermee gediend is. Dan ontstaat loyaliteit, verbinding en begrip onder elkaar. Vanuit een gezond fundament zet men dan grotere zaken op zoals de ontwikkeling van het voetbal in zijn algemeenheid gemeten naar internationale maatstaven. De banden tussen het amateurvoetbal en de profwereld zijn solide benut aangezien binnen de potentie, de voetballers, permanent optimaal geselecteerd wordt. De basis blijft de mens achter de voetballer die men bij onze buren honderd procent tracht te ontwikkelen. In het Duitse voetbal zijn discipline en ambitie cultuurbegrippen die uiterst goed ontplooid worden. Teamspirit , oprechtheid en communicatie worden daaraan toegevoegd. Bovendien worden iedere dag allerhande ontwikkelingen in het voetbal over de gehele wereld gevolgd door voetbaldeskundigen. De verworven kennis voegt men toe aan het basisplan waardoor de structuur en organisatie overeind blijft , maar zodanig dat elke ontwikkeling elders als detail meegenomen wordt. En op die manier weten de Duitsers aan de hand van hun eigen basiskwaliteiten zich permanent te vernieuwen en zodoende aan de top te blijven. Slimme jongens die buren van ons.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

Column Oktober 2017

Veteranenclub vijftig jaar oud.
++++++++++++++++++++++
Het was een zaterdag halverwege september dat de oudgedienden van voetbalclub ASV’33 hun jubileum vanwege hun vijftigjarige verjaardag in het dorp vierden. Verzamelen geblazen in de café de Stal. Waarschijnlijk vond de oprichting van de oude voetbalmannenclub in 1977 eveneens plaats in een bierlokaal, vermoedelijk niet in een stal. Druppelsgewijs arriveerden de oudere- en jongere veteranen met hun vrouwelijke aanhang bij de kroeg. Een kopje koffie of thee werd vriendelijk ingeschonken door de twee lieftallige dames achter de bar. Daarnaast kon men nog een keuze maken uit echte Brabantse vlaai.

Henk van Beek ,de man met kennis van zijn eigen leefomgeving, oftewel de heemkunde man bladerde door zijn aantekeningen alvorens een rondje met de groep te wandelen door zijn geliefde dorp. Genietend van de anekdotes en wetenswaardigheden volgde de groep de kennisprofessor van Aarle-Rixtel voor een kleine twee uur alvorens weer terug te keren bij café de Stal. Aldaar bleek dat deze heemkundegroep nu naar de jeu de boules baan diende te gaan om het daar aanwezige veteranengezelschap af te lossen. Zo gezegd zo gedaan. Bij de petanque club lagen de opgepoetste ijzeren ballen klaar . Het spel werd uitgelegd door een ervaringsdeskundige en een viertal gooide een proefrondje waarna de liefhebbers een kleine competitie speelden. Op de zitbanken vermaakten de niet spelenden zich met een drankje en vertelden elkaar de laatste nieuwtjes.

Na deze middagactiviteiten fietsten, wandelden , reden met de auto of taxi de deelgenoten naar de kantine op de Hut waar de festiviteiten werden voortgezet. De plaatselijke groenteboer had een heerlijk etentje uitgezet op de vergadertafel in de bestuurskamer. En de tap liep voorlopig op volle toeren. Door omstandigheden kon de ingehuurde sferemoniemeester Ron Bons niet aantreden. Daarvoor in de plaats had de organisatie dame “D “ een sferemoniemeesteres geëngageerd. Nou dat hebben de veteranen geweten. De betreffende dame gekleed in een opvallende rode jurk met daarop uitgewerkte roosjes en daaronder zwarte netkousen die overigens niet zichtbaar waren manifesteerde zich direct. Haar haren aantrekkelijk opgestoken en daarover een mooi rood lint geknoopt. Op haar neus een bril om haar strengheid te bevestigen of omdat ze misschien niet goed kon lezen.

Samen met de voorzitter van de veteranen openden zij de feestavond. Na een korte inleiding, die wat langer werd, door de gewaardeerde veteranenpresident kreeg dame “D” de microfoon en voor de rest van de avond nam de rode koningin geen afscheid van de praatstok. Eerst een rondje langs de leden waarbij ze verrast werd door de namen., de veteranen trouwens ook. Nieuwe leden bleken aanwezig zoals ene Eugene. Bovendien was er een veelheid van mannen die Harrie heetten. En natuurlijk Lodewijk, op zijn deftig Leudewijk, die de favoriet van de avond werd. Dame D had een spelletje uitgedacht waarbij de leden zelf konden aangeven wie hun favoriete coach was, of pechvogel ,Schwalbekoning of feestbeest. Dame D kreeg de zaal zo gek dat verschillende mannen fanatiek aan het jodelen gingen , samen door de tent dansten met Mevrouw of van de tafel sprongen en daarbij zowat hun oude schenken braken. Uiteindelijk liep er een uitgebreide polonaise door de zaal en stond er ook nog een paard in de gang waar niemand naar op zoek ging. Veteranen ga zo door. Het gaat prima.

Langs de kalklijn.
++++++++++++++

Column September 2017

Clubliefde

Tegenwoordig gaat het veel mensen hun bevattingsvermogen te boven zodra een voetballer werkelijk meerdere jaren bij een en dezelfde club blijft voetballen. Opgegroeid in een bekende omgeving waar een talent zich ontwikkelt tot een boven modale jongen aangezien hij lekker om kan gaan met een bal. Links of rechts trappend, het maakt niet uit, koppend of met de hak, het bovenbeen of de borst en de sprongkracht .

Een sluitpost in het team die goed een bal kan vangen of stompen en daarnaast zijn lichaam optimaal weet te ontwikkelen in het fysieke contact. Zón talent weten de grote clubs op een gegeven moment wel te vinden. In Carrara, een klein stadje in het noordwesten van de Toscane in Italië werd Gianluigi Buffon in 1978 geboren. Vanwege zijn voetbalkwaliteiten werd hij gescout door Parma wat even verderop in dezelfde provincie lag. In zijn beginperiode bij Parma lagen zijn kwaliteiten in eerste instantie als voetballertje op het middenveld. Al snel verwisselde hij het loop-en passwerk in voor een paar handschoenen om als doelman ballen te gaan vangen . Zijn ontwikkeling ging razendsnel bij de Parmezaanse hamclub, of wel op zijn Italiaans de prosciutto. .

Als zeventienjarige maakte hij in november 1995 voor Parma zijn debuut in de goal tegen AC Milan. Zijn kwaliteiten werden al snel opgemerkt door meerdere grote clubs echter tot 2000 bleef Gianluigi bij zijn eerste liefde spelen. Barcelona was niet bereid om de hoge transfersom van vijftig miljoen euro te betalen. De fiatclub Juventus dacht daar anders over en betaalde in het jaar van het millennium wel de recordsom voor Buffon. Bij Juventus verdrong hij de toenmalige keeper van het Nederlands elftal, Edwin van der Sar. In Atalanta bij de Olympische spelen vertegenwoordigde hij voor de eerste keer zijn vaderland. Eind 1997 maakte hij zijn debuut in het Italiaans team , la squadra azurra. Hij pakte veel ballen en de wereldtitel in 2006 .

Rond dat jaar en voor zijn verkiezing in het Italiaanse team zou hij stout zijn geweest. Men veronderstelde dat hij hier en daar een gokje waagde op voetbalwedstrijden. Niemand ,wie ,heeft echter kunnen vasttellen dat hij op zijn eigen wedstrijden gespeeld zou hebben dus werd hij vrij gesproken van illegale praktijken. In de finale van het wereldkampioenschap wist hij de scheidsrechter wel duidelijk te maken dat ene Zidane een kopstoot had gegeven. Deze Zidane werd rood voorgetoverd en beëindigde na deze frustratie zijn carrière. Inmiddels heeft deze bij leven al legendarische doelwachter al 168 interlands gespeeld. Ondertussen heeft hij het record in handen met de meest gespeelde wedstrijden in Europa als keeper waarmee Casillas van Spanje naar de tweede plaats werd verwezen. Zodra hij voor het Italiaans team een wedstrijd keept is zijn optreden voor aanvang van de wedstrijd van ongekende klasse. Door emoties overmand en volledig gefocust op zijn wedstrijd, die hij gaat winnen, brult hij het Italiaanse volkslied uit volle borst.

Als aanvoerder van zijn team imponeert hij zijn ploeggenoten zodanig dat Italië met hem altijd een kleine voorsprong heeft op welke tegenstander dan ook. Op zijn oude dag werd hij afgelopen augustus gekozen tot de beste keeper van Europa en werd tussendoor derde beste speler achter de grootheden Ronaldo en Messi In Januari 2018 wordt deze sportman veertig jaar en heeft dan meer dan zeshonderd wedstrijden voor Juventus gespeeld. Da noem je : Houden van je club.

Langs de kalklijn.
++++++++++++++