ASV'33 Logo

Archief

Columb December 2019


Sinterklaas
bij ASV’33 ,

Bedremmeld en bedeesd komen de kindertjes de Sinterklaaskantine van ASV ’33 binnen gekuierd. De muren zijn versierd met opgehangen rode en witte veren , de kleuren van de club. Aan het plafond hangen slingers tot op de hoogte van de gemiddelde staande volwassene. De barlampjes zijn ingepakt met Piethoofddeksels. Rondom de hoofdzetel in het midden van de kantine staan de stoelen zo opgesteld dat iedereen goed zicht heeft op de voorziene komst van de goedheiligman uit Spanje. En uit de boxen schallen de voor iedereen bekende sinterklaasliedjes. De spreekstalmeester heeft bij binnenkomst een vriendelijk woord voor alle kinderen en ook voor sommige meegekomen ouders. Aan een blond meisje vraagt hij: ”Wanneer denk je dat de Sint komt?’ “Ik weet het niet meneer .” Is haar spontane antwoord. Daaropvolgend stelt hij de vraag nogmaals  ,maar dan aan alle binnengekomen kinderen.” Wanneer denken jullie dat de Sint komt?” Er volgen meerdere antwoorden van de kinderen voor zover ze de vraag al meegekregen hebben. “Ik denk dat hij er zo is. Misschien komt hij wel niet, omdat hij het vergeten is. Als we een liedje zingen zegt mijn moeder.” Dat laatste antwoord hoort de ceremoniemeester ook en daarop besluit hij om op zingen in te zetten. “Wie kent er een sinterklaasliedje ? “ “Sinterklaas kapoentje,” wordt hem van verschillende kanten toegeschreeuwd. OK sinterklaas kapoentje is het verkozen lied en wordt spontaan aangeheven door een van de aanwezige vaders, manouderemancipatie, en al snel ondersteund door de kindergroep. Na afloop van het liedje is sinterklaas nog niet te bekennen wel wordt er hard op de deur gebonsd.  De deur  zwaait open en daar staat een Piet met een rood gezicht en achter hem volgt een Piet met een wit gezicht. Toch leuk alweer de kleuren van de club. Voor het binnentreden gooien ze een kilo pepernoten en ander snoepgoed binnen. De kinderen verlaten hun stoelen en ouders , rennen en kruipenrond over de vloer op zoek naar het strooigoed. Kort daarop keren ze terug naar hun verlaten plek , trots en met een mond vol strooigoed. Dan neemt de Piet met het rode gezicht het woord. “Sinterklaas is onderweg, maar voor hij hier is wil hij eerst nog even een warming-up doen. Sinterklaas is al oud en stram en wil graag soepeltjes binnenwandelen. Instemmend en begrijpend knikken de kinderen. Het  moet echter niet te lang duren denken ze . Dat gebeurt ook niet, want voordat ze het goed en wel beseffen staat de in het rood geklede man met witte onderjurk al in hun midden. “Dag kinderen, ”klinkt het goedgehumeurd uit zijn door baard en snor verstopte mond.Toch zeer behendig manoeuvrerend weet hij zich neder te zetten op de voor hem gereserveerde stoel.” En wie wil aan mij een vraag stellen, of  iets anders weten?” Een corpulent jochie , zoals je die wel meer ziet tegenwoordig, belieft het om wat te vragen en schreeuwt zijn vraag uit. “Sinterklaas heeft U cadeautjes meegebracht?” “Wel zeker manneke , de witte Piet heeft een postzak vol meegenomen, reageert de sint. “En wat doet die rode dan?” reageert een slimmerdje. “Kom jij maar eens hier bij sinterklaas dan zal ik je dat wel eens vertellen.” Het knulletje loopt zonder schromen naar het midden van de zaal waar de oude man zit. “Kom maar op mijn knie zitten wanneer je moeder dat tenminste goedvindt jongeman?” Het jochie klimt op de knie en reageert in al zijn onschuld op de gestelde vraag. “Mijn moeder vind alles goed en mijn papa ook. Kijk ik heb ook nog iets voor U gemaakt .” vanonder zijn trui tovert hij een tekening tevoorschijn. “Zo,” zegt de sint en denkt aan Bavaria pils. Dat is dus een Piet op papier. Alleen heeft hij geen armen en benen. Dat is een beetje onhandig  wanneer hij over de daken moet. “Ik had geen tijd meer, “ zegt het ventje. “Zo zo  ,”En weer denkt sinterklaas aan Bavaria pils.” Hoe heet jij en heb jij nog wensen?” Is zijnvolgende vraag. “Ik heet Jesse en wil graag FIFA 19 en ons pa wil ook graag een leuk cadeau.” Is de reactie op de vraag. “ Wat zou je vader dan willen? Ontwijkt de bebaarde man het eerste verzoek, want zo’n duur voetbalspel zit niet de jute zak. “Ons pap wil graag een stuk of twintig punten voor ASV. “ishet gedecideerde antwoord. “Jammer genoeg die heb ik niet bij me , maar ik zal kijken wat ik voor je vader kan doen. Wel kan ik aan de rode Piet vragen om aan de puntenpiet een verzoek voor punten in te dienen. De rode Piet is voor de moeilijke cadeaus. “Mag ik nog even uw baard aaien ?”is de afsluitende vraag van Jesse. “Nou vooruit dan , omdat jij het bent, wel voorzichtig he ”, antwoord de Sint glimlachend. “En wil je nu samen met de andere kinderen en de papa’s en mama’s een lied zingen dan kunnen we daarna de presentjes uitdelen.” rondt Sinterklaas het onderhoud af. Nadat de stoomboot binnen wordt gezongen ontvangen de voetballertjes van ASV hun geschenken en keren tevreden huiswaarts.

Langs de kalklijn.

++++++
Column November 2019

Ontslag.
+++++++

De tribune werd bevolkt door de doorgewinterde supporters van de club. Met hun zoontjes en dochtertjes, voorzien van een toetertje en aangekleed met het trainingspak van hun favorieten, wachten ze op het beginsignaal van de scheidsrechter. In hun vertrouwde hoek van de tribune bivakkeerden de  onvervalste fanatieke bewonderaars van hun favoriete ploeg. Inmiddels was de competitie in oktober aanbeland. De afgelopen voorgaande voetbalpotten hadden zegge en schrijven twee punten opgeleverd. Vandaar dat er niet echt een juichstemming heerste onder de aanhangers van de vorig seizoen nog zo geroemde voetballers. De spanning onder de voetballiefhebbers was langzaamaan opgevoerd naar een hoogtepunt wat bij een eventueel verlies vandaag weleens tot overkoken zou kunnen leiden. In de bestuurskamer was het bestuurscollege al de avond van te voren ingefluisterd door clubfanaten  over de toegenomen agitatie onder de leden en de supporters van de vereniging.

Enigszins opgefokt en nerveus waren de verantwoordelijke mannen en vrouwen voor het welzijn van de club, zijnde het bestuur vroegtijdig voor het begin van de wedstrijd  in de ontvangstruimte binnen gedruppeld. Was het een goed idee om de trainer te ontslaan? De meningen waren verdeeld onder de notabelen en bewindslieden , die gewetensvol met hun gevoelens en opvattingen voor de spelers en de trainer hun koffie of thee naar binnen slobberden. Iedere individuele afweging is natuurlijk afwijkend van de andere personen die het verantwoordelijke bestuurscollege vertegenwoordigen. Zo heb je natuurlijk het bestuurslid technische zaken. Na langdurig wikken en wegen en het voeren van gesprekken met meerdere kandidaten was die, zogezegd in overleg met zijn medesecondanten, tot het uiteindelijke gemotiveerde besluit gekomen om deze trainer ruim voor het begin van het vorige seizoen aan te nemen.

Bovendien besloot hij in zijn wijsheid , hoegenaamd met medeweten van het technisch comité , tot verlenging van het contract een maand of vijf voor het begin van het nieuwe seizoen. Uiteraard werd het contract unaniem met welbevinden van het voltallige bestuur verlengd voor de periode van een seizoen. Niet teveel risico nemen wat betreft de duur, een jaar moet kunnen ook vanwege de financiële aspecten. Het zou zomaar kunnen dat om wat voor reden dan ook de trainer door deze of gene niet meer gepruimd zou worden. De zevende colonne bestaat altijd en is een begrip geworden in ons polderlandschap. Op het moment dat zaken zich ontwikkelen die niet gewenst zijn voor invloedrijke personen ,vul maar in, binnen de club. komt deze colonne in beweging. In de kantine babbelt men er lustig op los aan de bar, tijdens de kaartavondjes, bij de biljartwedstrijden en langs de lijn bij de jeugdwedstrijden. In de krant verschijnen suggestieve journalistieke artikelen. In praatprogramma’s op radio en televisie weten veronderstelde analisten, journalisten en insiders het naadje van de kous en komen met de beste oplossingen aanzetten zonder inspirerend te zijn.

Vanzelfsprekend worden eveneens binnen het bestuurlijk apparaat individueel afwegingen  gemaakt. Altijd loopt er wel eentje rond die nog een kennis, bekende of vriend heeft die nog een leuke trainer weet. Op de tribune wordt voor de wedstrijd geopperd door ongeveer de helft van de aanwezige liefhebbers en fanatiekelingen dat de trainer prima is maar de spelers er niks van kunnen. Vorig jaar heeft de coach zich met de nu verdoemde voetbalkwaliteiten van deze spelers weten te handhaven. De andere helft is wel klaar met die gast. Afgelopen jaar was het al niks en nu is het nog minder. In zijn algemeenheid is uit onderzoek gebleken dat het ontslaan van een trainer over het algemeen wel leidt tot betere resultaten. Al is er enig voorbehoud aan verbonden. Vaak worden trainers in een vroeg stadium ontslagen. Dus kun je je afvragen of en indien de trainer zou blijven de resultaten zouden verbeteren. Verlies kan ontstaan door pech. De geluksfactor in voetbal is vijftig procent oftewel het kan meezitten of tegenzitten. Wetenschappelijk werd vastgesteld, nadat getoetst werd gedurende tien wedstrijden voor de ontslagen trainer en de nieuw aangestelde trainer, dat de nieuwe coach gemiddeld bijna de helft meer punten haalde. De voorzitter van de club mag bepalen, zodra hij alles op een rijtje heeft gezet, aan intriges , cijfers, persoonlijke indrukken en voorgevoel ,wat te doen.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

 

Column Oktober 2019

Logica.
++++++

Vanaf het grijsstenige trottoir waarover ik wandelde zag ik aan de overkant van de straat een gekromd jochie van een jaar of tien staan met een oranje bal onder zijn arm. Het was winderig en mijn haren vielen voor mijn ogen zodat ik door de gespreide lok niet goed kon vaststellen of het manneke aan de overzijde blij of verdrietig de omgeving aanschouwde. Gedreven door een ontluikende nieuwsgierigheid besloot ik om dan maar de weg over te steken om te kijken waarom het kereltje voor mijn idee  zo versuft stilstond . Aangezien mijn ogen zich voornamelijk concentreerde op het ventje wat om onbekende redenen mijn aandacht vroeg lette ik niet goed op en stapte onbezonnen de straat op. Heftig klingelend attendeerde een fietsster, gehuld in een gele hoodie en een blauwe broek, zodat ze leek op een speelster van het Braziliaanse elftal, mij op het achteloos oversteken van de weg. Gelijk een opgeschrikte kip sprong ik weer terug op de stoep om even later, nadat ik goed had rondgekeken, links, rechts, links, opnieuw een poging te ondernemen om de overkant te bereiken.

Aan de overzijde keek het jochie met debal ,verschoten door het bellen van het fietsmeisje, naar mijn escapades. Maar goed, aangezien de verkeersdrukte minimaal was stond ik al snel tegenover het oranjebalventje . Wederzijds bleek dat er sprake was van herkenning. Op de voetbalvelden van mijn cluppie zag ik hem regelmatig als een dartel hertjevoetballen met zijn leeftijdsgenootjes. En mij hij had aan de zijlijn zien staan als een verborgen geïnteresseerde toeschouwer ver verwijderd van de aanwezige ouders, vrienden en andere enthousiaste kijkers. Samen stonden we nu met zijn tweeën op het gras van het kleine plantsoen. Zijn gezichtsuitdrukking bleek niet het blije gezichtje te zijn wat ik op de zaterdagmiddagen had gezien op het voetbalveld . “Waarom ga je niet voetballen? . Of sta je te wachten op je vriendjes om samen met hen een wedstrijdje te spelen?” informeerde ik gelijk met twee vragen .

De twee vragendienden blijkbaar even door zijn jonge hersentjes verwerkt te worden, of misschien boeide mijn interesse hem niet echt. Na enige aarzeling en klaarblijkelijk ook het zoeken naar de juiste beantwoording van mijn vraagstelling kreeg ik een kort relaas van zijn probleem. “Samen met Jordy speel ik hier altijd een tegen een. Onze trainer zegt dat het goed is om veel met de bal bezig te zijn en een tegen een is goed om beter te worden.”  Met deze stelling was ik het helemaal eens. “Nou dat heeft jouw trainer helemaal goed gezien, het is een goeie tip  . En waar is Jordy dan ?” reageerde ik.” Jordy komt niet, ik heb hem net gebeld.” Was zijn antwoord. Dat was wel enigszins verwonderlijk , want meestal komen vriendjes hun afspraken wel na wanneer het om spelletjes gaat die ze graag spelen.

Bovendien was het lekker weer en het gras droog en mals groen. Dus wat was dan het probleem. “Is Jordy ziek , of moest hij met zijn moeder of zo ergens naar toe? Leek mij een redelijke optie. Trouwens , hoezo met zijn moeder . Misschien waren zijn ouders wel gescheiden en ging Jordymet de nieuwe vriendin van zijn vader , of met de nieuwe vriend van zijn moeder ergens naar toe. Uit zijn antwoord bleek dat er geen sprake was van gescheiden ouders. “Jordy hoeft niet te komen , want we kunnen niet meer voetballen op ons veldje.”  Dat was een reactie die ik niet had verwacht , maar wel overeenkwam met zijn beteuterde gezichtsuitdrukking. “Kun je op dit veldje niet voetballen?, was mijn vraag. “Nee , kijk maar , we hebben geen doel meer. De mannen met de zaag hebben de doelen weggehaald.” Sprak hij bedremmeld uit. Om me heen kijkend ontwaarde ik twee boomstronken die op een afstand van ongeveer vijftien meter van elkaar net boven de grond uitstaken. En meteen begreep ikhet dilemma waarmee het jochie werd geconfronteerd. De twee jongens speelden natuurlijk tegen elkaar met de oranje bal en scoorden wanneer de een de boom van de ander wist teraken. Dit spelletje kon je lang spelen en met zijn tweeën. Maar geen bomen geen wedstrijd. “ Dan moet je samen met Jordy op zoek gaan naar twee andere bomen.” adviseerde ik. “Het waren onze bomen , die mannen hadden het best even kunnen vragen voor ze gingen zagen”. Was de vanzelfsprekende reactie van een kind van een jaar of tien.

Langs de kalklijn.
++++++++++++++

Column September 2019

Topclubs in Nederland.
++++++++++++++++++
Vanuit de traditie zijn er in Nederland eigenlijk drie topclubs . Deze betaald voetbal organisaties, afgekort BVO’s, bepalen al tientallen jaren het beeld van het Nederlandse voetbal. Om de beurt worden ze kampioen . De een wat vaker dan de ander. Voor de aanvang van deze net gestarte competitie troffen de drie trainer-coaches elkaar in een wellness centrum voor een gezellig onderonsje, te badderen in een jacuzzi en bitterballen te happen en met elkaar ideeën uit te wisselden, behandelen en te bespreken over hun passie : voetbal. De drie professionals Eric ten Hak, Max van Dommel en Jacob Stal gaven te kennen open en eerlijk te zullen communiceren onder het genot van een paar heerlijke cappuccino’s en espresso’s. Ten Hak:” Het willen weten hoe de mens in en achter de voetballer elkaar zit is belangrijk. Bij iedereen kies ik een andere benaderingswijze”. Van Dommel:” Ik wil altijd winnen ten koste van heel veel. Soms op de grens en soms erover, maar dan niet zover dat je van het veld wordt gestuurd. Mooi toch als 53.000 man je uitfluit. Dat betekent dat ze niet blij zijn dat je op het veld staat.” Stal :” Ik ben gretig en wil het maximale uit mijn team halen. We moeten, als team, een modus vinden zodat we goed gaan presteren met de ploeg en dan gaan we tijdens het seizoen kijken waar we uit kunnen komen. Je kunt stappen maken door zelf creatief te zijn binnen je selectie en bij het binnenhalen van jongens. En ook in je manier van spelen. Al met al moet je zorgen dat je toch het verschil kunt maken.”

Van Dommel:” Ik kies nou eenmaal in een wedstrijd voor anderen , omdat ik dacht dat ik met hen de meeste kans zou hebben om te winnen. De teleurstelling na een nederlaag is hartstikke groot, dat is niet meer dan normaal. Maar we moeten doorgaan. Datzelfde geldt na een overwinning. Je kan niet te lang blijven hangen.” Ten Hak:” Als je zonder hart speelt kun je geen wedstrijden winnen. Een eerdere wedstrijd begon ik met vier andere spelers. In de komende belangrijke wedstrijd begin ik sowieso met de sterkste elf . Het is een koe in de kont kijken, oftewel niet achteraf gaan lopen zaniken. Natuurlijk baal ik als een stekker wanneer we niet gewonnen hebben, maar het lukt weleens gewoon niet.” Stal:” De situatie van Feyenoord is dat het net zo’n grote club is als Ajax en PSV en misschien nog wel groter. De ambities zijn hier ook enorm. Dat strookt met mijn eerzucht en waar ik naartoe wil. Feyenoord wil prijzen winnen, dat wil ik ook. Ik ben er een voorstander van dat we moeten roepen dat Feyenoord een topclub is en dat we het maximale eruit moeten halen.

Ten Hak :” Geen enkele ploeg volgt continu een stijgende lijn. We hebben de problemen in het begin van het serizoen over onszelf afgeroepen. We waren gewoon niet honderd procent. De ene keer verdedigen we niet goed en regelmatig was de opbouw niet in orde. We zijn af en toe door de ondergrens gezakt. De beslotenheid van de kleedkamer, die is heilig. Daar wordt aan getornd vanuit de media, dat iedereen maar binnen moet kunnen kijken. Maar het is de enige plek waar wij, de spelers en de staf, veilig zijn. Ik ben leider van het proces, dat moet ik bewaken. Dan heet je al snel een controll freak. Je moet ook de gave hebben om dingen los te laten, maar je moet je aanpak wel volgen.” Stal:” Ik ben geen vader die zijn kinderen pusht of heel druk doet langs het veld wanneer ik naar mijn jongens ga kijken. Ik had van mezelf een continue bewijsdrang als speler.” Van Dommel:” “Als je wint heb je twee dagen rust. Als je verliest heb je twee dagen gezeik aan je hoofd, voornamelijk vanuit de buitenwereld. Dat is niet erg, dat hoort erbij. Als je garantie wil hebben, moet je een wasmachine kopen.”

Al deze uitspraken gelezen hebbende van onze Nederlandse toptrainers bij de topclubs, en werkelijk uitgebreid gezocht te hebben op internet naar hun uitlatingen, kun je wel een conclusie trekken. Namelijk dat al deze trainers ego hebben, dat zij naar de mensen kijken waarmee zij werken, dat er weinig humor te bespeuren valt, dat zij het achterste van hun tong niet laten zien. Maar het allerbelangrijkste is toch wel dat zij het beperkt hebben over hoe hun team voetbalt, waar ze op trainen en welk voetbalprincipe ze hanteren. Of zijn het de journalisten die de verkeerde vragen stellen?.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

Column Juni 2019

Het seizoen zit erop.
+++++++++++++++

Op de Marthie van Alemtribune was het goed toeven het afgelopen seizoen. De bezoekers uit Aarle-Rixtel en de voetballers van de verenigingen die ASV’33 I gingen bestrijden werden altijd ondersteund door een schare supporters uit Ale en hier uit de regio. De uitcompetitie voor de thuisclub omvatte bezoekjes op maximaal twintig kilometer van huis, geen sprake van heimwee dus. Eigenlijk vonden er steeds klassieke ontmoetingen plaats tussen de bij iedereen alom bekende verenigingen. Van Mariahout tot Brandevoort en van Milheeze naar Stiphout.

Een nieuw begin in september met een vernieuwde selectie bestaande uit gelouterde ouderen en frisse, onder de negentien jaar, junioren. Een voetbaljaargang waar ervaring opgedaan kon worden met deze selectie om dan met de opgedane routine het komende voetbalseizoen in te gaan. Deze kennis werd serieus en blijmoedig opgepakt door de vaste- en bezoekende supporters op de tribune. Bij iedere thuiswedstrijd van ASV’33 I kon er dan ook genoten worden van de uitspraken, gezegden en formuleringen die de tribuneklanten uitstorten over elkanders hoofden. Ook de bezoekende supporters wisten bij tijd en wijle hilarische kanttekeningen te plaatsen Een aantal van deze voetnoten volgen.

De vlaggendrager riep vanaf de zijlijn over een afstand van dertig meter naar de speler die het horen moest ,”Nou heb ik al drie keer gezegd dat je namen moet noemen wie waar moet dekken.” Maar deze aangesproken voetballer hoorde niks vanwege de harde tegenwind. Op de tribune dacht men mee met de vlaggenist en gaven ze aan dat de hardhorende toegeroepen speler wel wat anders wilde dekken. Op een natte zondagmiddag kwam een van de tegenpartijen met een fikse schare supporters opdagen waarop de vaste tribuneklanten schamperden dat er weleens een aantal hooligans bij konden zijn met minder goede bedoelingen. “Zo meteen trekken ze de tegels langs de reclameborden uit de grond en gaan ze de thuissupporters bekogelen. Wel goed ook eens wat echt werk voor de buurt mobile eenheid. Benieuwd hoe die eruitzien met aardappelmandjes tegen stoeptegels . Bovendien hebben de stratenmakers dan ook weer wat omhanden in plaats van al dat beunwerk in de weekenden.” In een van de thuiswedstrijden bleek de scheidsrechter dezelfde outfit te dragen als de uitspelende vereniging. Vanzelfsprekend had men dit verkeerde tenue van de referee op de tribune als snel in de smiezen. “Hee jongen zou je niet snel wat anders aantrekken . Twaalf man tegen elf is niet volgens het wedstrijdformulier. Dat kun je niet maken, weet je wel dat je zo voordeel geeft”. Schreeuwende fanatiekelingen schudden de scheids vanaf de tribune de wakker. Na een minuut of tien drong het door tot de leidsman. “Tjonge jonge, daar komt er nog een uit zijn winterslaap.”

Tijdens een latere thuiswedstrijd werd op een gegeven moment een speler gehaakt even voor het strafschopgebied en volgde het fluitsignaal waarop een vrije trap kon worden genomen. Een van de tribuneklanten had zijn commentaar al klaar op het moment dat hij in de gaten kreeg wie de vrije trap zou gaan nemen. “Stuur vast een paar mensen naar de tennisbaan zodat de bal snel terug is op het veld.” Halverwege het seizoen ontwaarden de bezoekers vanaf de PSV stoeltjes waarop ze naar de wedstrijd zaten te kijken een rare vogel in de lucht. Een van de toeschouwers maakte bekend dat het geen vogel was maar een drone. In opdracht van de trainer coach zou een speler, gespecialiseerd in opnametechniek, dit spionagemiddel de lucht in gestuurd hebben om beelden van de wedstrijd vast te leggen. De opgetekende opnamen zouden gebruikt kunnen worden om het spel te analyseren en uiteindelijk inzicht kunnen bieden aan wat er tijdens een wedstrijd niet goed liep. De looplijnen worden goed zichtbaar en door achteraf samen te kijken lopen de spelers elkaar niet voor de voeten wat nog weleens voorkomt. Uiteindelijk zou al deze kennis en verzameld commentaar ertoe kunnen leiden dat voor volgend seizoen een kwalitatief beter elftal de wei in gestuurd kan worden. “Dan zitten ze wel een week of twee in quarantaine”,veronderstelde een fan. De tribuneklanten hebben zich in ieder geval prima vermaakt en zullen zeker volgend seizoen weer van de partij zijn.

Langs de kalklijn
+++++++++++++

—-

Column Mei 2019

Verklaring omtrent gedrag.
++++++++++++++++++++
Zoals bij iedereen bekend zal zijn, of niet, is de vereniging ASV’33 net als de meeste sportverenigingen in Nederland bezig met verwerken van VOG’s, verklaringen omtrent gedrag. De verantwoordelijken , het bestuur, willen de vereniging vrijwaren van problemen bij het begeleiden van kinderen. Om de zoveel tijd duiken er verhalen op van personen die bij hun club, of bij meerdere clubs hun handjes of wat dan ook niet hebben kunnen beheersen. Deze verachtelijke daden van figuren, die hun impulsen en neigingen niet onder controle hebben, zijn bij verenigingen, persona non grata, ongewenst. Achter de gedragingen en de handelswijze van de daders zit over het algemeen een historie verstopt die leidde tot deze ongerechtvaardigde daden. Therapeuten, psychologen, rechters en wetenschappers hebben kilometers lange onderzoeksverslagen , plannen van aanpak en gerechtelijke rapporten vervaardigd.

Een element is aan geen twijfel onderhevig en dat is dat zulke personen bij kinderen weggehouden dienen te worden. Als junior voetbalde ik in de C1 van mijn voetbalclub. Op woensdagmiddag trainden wij van twee uur tot half vier op een gravelveld met nog een mannetje of dertien, veertien. Onze trainer voetbalde in het eerste en we waren uiteraard behoorlijk onder de indruk van zijn technische en tactische voetbalkennis en kwaliteiten. Bovendien wist hij ons met zijn grappen en grollen iedere keer dat we kwamen trainen prima te vermaken. Met veel plezier verschenen wij voetballertjes dan ook iedere woensdagmiddag op de training of het nu regende, sneeuwde , de zon scheen of de wind de gravel onze kuiten zandstraalde. Langs het trainingsveld stond vaak een klein dikbuikig mannetje naar onze trainingsoefeningen te kijken. Alle jongetjes kenden hem en we maakten ons niet druk om zijn aanwezigheid. Ons wereldje was zodanig klein dat onze omgeving bestond uit zo’n tien vierkante kilometer Helmond. Daarin bevonden zich ons huis, onze jongensschool en de meisjesschool , de straten waar we speelden, de kerk, de velden met de gemeentelijke houten doelen en de achterliggende weidevelden met de sloten. En daar hoorde ook het mannetje bij naast het trainingsveld. Hij zei niks en keek naar ons kereltjes.

Na de trainingsarbeid verdwenen wij naar de kleedkamer om te douchen. De trainer liet zich niet zien en wij gingen onze gang onder de sproeiers. Een beetje flauwe kullen met water zoals jongens dat doen , wat klooien met zeep en afvoerputjes zonder er een rotzooi van te maken. Op een gegeven moment stond dat mannetje ook in de kleedkamer met een smoes, welke weet ik niet meer. Maar mijn maatjes en ik wisten waar het hem om te doen was namelijk onze naakte lijfjes bekijken. Het mannetje kreeg van ons ook een naam , die hij verder altijd gedragen heeft wanneer wij hem waar dan ook ontwaarden. Hij heette frietje met mayonaise. Het is aan ieders fantasie om de naamgeving te ontrafelen. Het duurde enige tijd voor onze trainer in de gaten kreeg wat er speelde. Op het moment dat hij dit echter vaststelde vond er een heftige woordenwisseling tussen hem en het mannetje plaats.

Daarna zagen we het mannetje niet meer terug bij het trainingsveld. Zo hebben er zeker in de daarop volgende jaren, het speelde ongeveer vijftig jaar geleden, natuurlijk vele incidenten en gebeurtenissen plaatsgevonden. Bovendien ging het op bepaalde momenten volledig mis en leverde deze kwesties veel droefheid en verdriet op voor alle betrokkenen. Eenieder dient zich in deze grote ,zogenaamd bekende gedigitaliseerde en media wereld, bewust te zijn van deze gevaren die onze kinderen kunnen treffen. Wel goed nadenken voor je gaat roepen. Uiteindelijk leidt de ontwikkeling van opsporingswerk van deskundigen, ingewijden en specialisten ertoe dat er regels en wetgeving door ons parlement worden gepresenteerd en uitgezet. Vandaar dat het goed is dat onze club eventuele problemen middels een verklaring omtrent gedrag bij onze vrijwilligers tracht te voorkomen. Alhoewel deze actie nooit waterdicht zal zijn geeft het wel een gevoel van veiligheid.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++


Column April 2019

Trainer- coach betaald voetbal.

De media loopt er van over. Ieder moment van de dag komt er ergens wel iets los over het functioneren, gedrag, strategie of de aanpak van een oefenmeester werkzaam in het betaalde voetbal en dan op het ogenblik beperkt tot de Nederlands eredivisie. Een competitie die  overigens nog niet besmet is met een foeilelijke naam als : de knakworstcompetitie, de maandverbandcompetitie, de huizenverkoopcompetitie of de bankenkredietcompetitie.
Eveneens worden de gezichten van de meeste clubs bepaalt door een Nederlandse trainer die , op hun manier,  de Nederlandse voetbalschool uitdragen. Een aantal van deze  trainers kunnen we als interessante , boeiende en fascinerende personen onder de loep nemen.

Mark van Bommel geboren in Limburg , maar door zijn omzwervingen over de voetbalvelden in Europa inmiddels wel een universeel bewust persoon. Als voetballer was hij een baas en dat trekt hij ook door als trainer. Om het vak goed te leren stond hij op een dag bij zijn toenmalige coach van Fortuna Sittard op de stoep met een bosje bloemen. “Is dat voor mij ?”vroeg de trainer, Bert van Marwijk.  “Nee” zei van Bommel ,”voor je dochter , want met haar wil ik graag trouwen.” Kijk dat is dan slim wanneer je uiteindelijk wilt slagen als voetballer en later als trainer. Een schoonvader die een kundig en vermaarde trainer is. En zo heeft van Bommel de wegen die ertoe leiden om van zijn hobby zijn beroep te maken altijd goed in de gaten gehouden en nog steeds. Als financieel onafhankelijke staat hij boven de partijen en stapt hij net zo makkelijk op wanneer hij tegenspraak krijgt en dat is vervolgens misschien zijn valkuil. Luisteren is ook een kunst.

Erik ten Hag is trots op zijn tukkerachtergrond en gelijk heeft hij. Vele omzwervingen als voetballer en trainer door Nederland en Duitsland brachten hem uiteindelijk in Amsterdam. Zijn vrouw en drie kinderen wonen nog lekker in tukkerland , want niks zo onzeker als het bestaan van een voetbaltrainer. Erik ten Hag zal altijd moeten blijven vechten tegen de vooroordelen die er bestaan in verband met zijn achtergrond. Drie keer zo hard zal hij met zijn accent en zijn kale hoofd moeten werken om de overhand te hebben en te houden over zijn spelersgroep. Daarnaast heeft ook nog de afspraak met zijn hulptrainers gemaakt om ook met een kale bol door het leven te gaan. Zijn sociale kwaliteiten zullen gevorderd worden om de miljonairtjes te voegen naar zijn doel en hun doel. Met Erik zou je graag in de bossen gaan wandelen waar hij je vertelt over de planten, paddenstoelen, de reeën en de vogeltjes. Onverwacht haalt hij dan een kaboutermuts uit zijn tas. Zet die op en vertelt dan een sprookje.

Adrie Koster de man uit Nuenen, waar hij nog steeds woont, en van waaruit hij als trainer in Europa, Afrika en Azië clubs heeft getraind. Een voetballiefhebber in hart en nieren zoals je dat zo mooi kunt zeggen. Ook is hij in zijn beroepskring een van de oudste actieve coaches. In een ver verleden toen ik als trainer-coach met de spelertjes van ASV C1 door onze regio kring Brabant II of zo trok trof ik hem in de bestuurskamer bij Boekel- Sport. Zijn zoontje voetbalde bij Nuenen en hij ging mee als vader, als liefhebber en om de formulieren in te vullen voor de trainer. In het tweegesprek wat we hadden ging het al snel over zijn stokpaardje het 1-4-3-3 systeem waarin altijd de driehoekjes staan. De uiteenzetting en uitleg maakten duidelijk hoezeer hij van het spelletje hield. Bovendien wist Adrie Koster ook zijn verhaal zodanig prettig en enthousiast aan mij te vertellen dat het mij altijd  is bijgebleven. Eveneens was ik verheugd dat hij voor mij ,  de amateur, zoveel tijd nam. Een aardige kerel dacht ik toen en eigenlijk nu nog , want hij is zijn evangelie trouw gebleven. Fijn dat hij de finale van de Nederlandse beker heeft bereikt.

Dick Lukkien is de huidige trainer van FC Emmen zou waarschijnlijk de trainer zijn bij SC Veendam. Indien deze roemrijke club , spelend op de Lange Leegte , een aantal jaren geleden het leven niet had gelaten aangezien de financiële middelen niet meer toereikend waren en de club failliet ging. Zijn vader Dick senior was de graag geziene Manus van Alles bij SC Veendam. Een man met een gouden hart. Waarschijnlijk heeft zoonlief daarvan wel wat DNA  meegekregen. Een man geboren in Winschoten en in die regio nog steeds woonachtig. Met de nuchterheid van een Groningse gaservaringsdeskundige weet hij om te gaan met tegenslagen en die om te zetten in daadkracht . Zijn team uit Emmen is niet van het topniveau wat je in de eredivisie mag verwachten en toch weten ze met hun trainer als inspirator veel punten te halen. Met Dick Lukkien kun je naar de stadsschouwburg in Groningen gaan om lekker te genieten van een lekker stukje klassieke muziek en daarna gezellig een glaasje te drinken en dan weer terug naar het geliefde Veendam.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

Column Maart 2019

Twee ballen.
++++++++++

Rond een uur of vier gaat de deur van het materiaalhok in het clubgebouw open nadat de sleutel heeft rondgedraaid in het metalen cilinderslot. De verantwoordelijke oudgediende voor de benodigdheden om te voetballen stapt binnen. Onder zijn arm draagt hij twee ballen. Ingedeukt en slap als een lege fietsband vallen de leren knikkers van onder zijn arm op de met droog gras en zand bezaaide vloer. Snel daarna worden de ballen door de in clubjas gestoken man aangesloten op de ballenpomp om de juiste luchtspanning te creëren. Zodra de ballen de juiste luchtdruk hebben gaat de ballenkast open en worden de twee nieuwe op de ballenplank gelegd waar ze de komende tijd voornamelijk liggend zullen doorbrengen. De deur van de ballenkast wordt daarna dichtgedaan en door het gaas kunnen de twee groentjes hun nieuwe omgeving opnemen. De materiaalman sluit de toegang achter zich en zijn voetstappen sterven weg in de gang van het clubgebouw.

“Nou daar liggen we dan, gespannen en wel “, grinnikt de ene bal. De andere antwoord enigszins bescheiden, want deze bal is blijkbaar een tamelijk bedeesde bal. “Ik weet niet of het hier nou wel zo leuk is wanneer ik om heen kijk. “Daarna blijft het een tijdje stil aangezien beide ballen bezig zijn om de berging te bekijken en te onderzoeken. “Zal ik me even voorstellen?”, vraagt de bal ,die de conversatie in het donkere hok waar ze samen sinds kort vertoeven, is begonnen. “Mijn naam is Adje , zo hebben mijn ouders mij genoemd. Ik kom uit een heel oud geslacht. Oorspronkelijk stam ik uit Duitsland. Mijn familienaam is adidas, misschien heb je daar weleens over gehoord! Vandaar Adje , dat is lekker makkelijk zeker nu ik in Nederland ben. Toen mijn ouwelui hoorden, dat ik verscheept zou worden naar de lage landen werd deze naam ,die gelijk mijn roepnaam is, gegeven. Adje in het Frans of Russisch wordt dan wat moeilijk voor die andere ballen in zo’n ballenkast in het buitenland. En jij, hoe heet jij?” Het verhaal van Adje moet eerst nog goed doordringen bij de andere bal voordat die besluit een antwoord te geven. “Mijn naam is Nicky met ck en een Griekse ij.” “Tsjonge, jonge , dat is een hele mond vol ,”reageert de ander direct. “En eh, waar kom jij dan vandaan?” Even denkt Nicky na over wat hij zal gaan vertellen. Maar ja, Adje komt best vriendelijk en aardig over dus Nicky durft nu wel wat uitgebreider zijn verhaal te vertellen.

Dan na enige aarzeling en goed afwegen omschrijft Nicky zijn achtergrond. “Mijn familie is niet zo oud. Ik heb zelfs mijn overgrootvader nog gekend. Mijn verwanten komen aanvankelijk uit Amerika en zijn daarna over de hele wereld verspreid. Inmiddels zijn ze heel beroemd, ze heten nike en je spreekt het uit als naik. Veel mensen zeggen nieke of naaike , maar dat is niet goed. Mijn vader en moeder vonden Nicky wel een naam die je overal kunt gebruiken in de wereld en daarom werd ik zo genoemd. “ Geïnteresseerd heeft Adje de afkomst van zijn nieuwe kastgenoot aangehoord en veronderstelt weer met een reactie te moeten komen. “Weet je, ik heb voordat ik hier in de kast terechtkwam een wereldreis gemaakt. In India hebben kinderhandjes mij in elkaar gezet . Allemaal losse stukken die aan elkaar worden genaaid om de binnenbal heen. De kunst is om mij mooi rond te maken net zoals jij natuurlijk. Met al die andere ballen van mijn familie laadden ze ons in het vliegtuig of op een schip en werden we verspreid over de hele wereld tot hier in Aarle-Rixtel. Vet he !” “Godsamme wat een verhaal. Maar mij overkwam zo ongeveer hetzelfde. Ook de kinderhandjes op de ballenschool die me netjes in elkaar naaiden uiteindelijk.

Even uitproberen of ik lekker rolde en toen op de boot.” Reageerde Nicky. In de gang hoorden ze het klik klik geluid van stalen en rubberen noppen over de tegelvloer. “Nou daar komen ze aan . De jongens en meisjes die ons zo meteen van alle kanten trappen gaan verkopen. Ik mag hopen dat ze een beetje techniek hebben en me lekker weten te raken.” Vertrouwt Adje aan Nicky toe. Korte tijd later verdwijnen de twee ballen in de ballenzak , worden op een rug geslingerd om enige tijd later op het gras gekwakt te worden.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

Column Februari 2019

De wijsheden van Johan Cruijff
+++++++++++++++++++++++
In deze snelle tijd is het soms weleens goed om stil te staan en je te laten doordringen van vanzelfsprekendheden. De man, die in zijn leven en na zijn leven vaak geciteerd werd vanwege zijn simpele waarheden, was een van de bekendste Nederlanders buiten Nederland, Johan Cruijff. Honderden uitspraken die stof tot nadenken gaven vanwege hun ongecompliceerdheid en eenvoud heeft hij de wereld in geslingerd. Een paar van deze intelligente inzichten wil ik graag trachten toe te lichten, uiteen te zetten en te verduidelijken. Laten we beginnen met: “Winnen doe je met zijn allen” , oftewel samen sta je sterker en iedereen telt mee. Het eerste uitgangspunt hierbij houdt in dat de organisatie op orde is. Ieder lid, voetballer, is op de hoogte van wat er verwacht wordt. Maar wat het allerbelangrijkste is dat alle deelnemers ook weten hoe te reageren wanneer de zaken niet lopen zoals deze in eerste instantie werden voorgesteld. Op dat moment dient het leiderschap van een persoon boven de rest uit te gaan steken. Vandaar ook dat in de groep gekeken gaat worden naar een sterke persoon , die uitblinkt en excelleert in woord en gedrag.

De anderen zijn bereid hem te volgen in een situatie waar de zaken anders lopen dan vooraf gepland. De aanvoerder, sterke man, heeft zodanig veel aangetoonde en geaccepteerde kwaliteiten dat anderen, de spelers , hem willen volgen. Dit gegeven kun je op een sportveld neerleggen , maar eigenlijk in elke organisatie waar samengewerkt wordt door een team van mensen. Vanzelfsprekend dienen de genomen beslissingen, oplossingen, door de aanvoerder aangetoond en waargemaakt te worden . De belangrijkste man, vrouw, heeft de eigenschap om goed te kunnen communiceren. Kijk je naar de topelftallen dan zie je over het algemeen aanvoerders van allure, die in tijd van nood het voortouw nemen. Ook hier kun je weer terugkoppelen naar allerhande organisaties in het maatschappelijke, economische, financiële en sociale gebeuren . Ontbreekt de goede aanvoerder dan zie je vaak dat er maar wat aangerommeld wordt.

Een andere uitspraak van Johan Cruijff is: ’ik hou van werken zolang het werken is waarvan ik hou.” Het streven en de doelstelling van die uitspraak is om een situatie te creëren waar je zo prettig en resultaatgericht voor jezelf en voor anderen kunt werken. Een van de voorwaarden bestaat eruit dat de mensen om je heen je respecteren, inspireren en hoogachten. Ook vanuit de overtuiging en de zienswijze van Cruijff gaat het ook hier over leiderschap. In een team functioneer je het beste wanneer je het naar je zin hebt. De werkzaamheden , de opdrachten die je krijgt opgelegd of voorgeschreven passen binnen jouw kwaliteiten. Bovendien worden ze op een zodanige wijze toevertrouwd dat je de taken met plezier uitvoert. De aanvoerder heeft de taak om deze omgeving te verwezenlijken. Goede uitleg , onderbouwing en openstaan voor de mening van anderen leiden tot een optimale sfeer en teamprestatie. Indien er eensgezindheid bestaat kan de aanvoerder medespelers aanspreken op hun functioneren en optreden binnen de groep. De groep verwacht ook van de aanvoerder dat hij stappen onderneemt indien het niet loopt daarvoor is hij tenslotte ook de leider. Het uiteindelijke gevolg is een optimaal teamresultaat. Natuurlijk kun je deze uitspraak en daarachter liggende gedacht uitzetten in het leven van alledag. Kijk ook even naar de problemen die Cruijff had met de zogenaamde bobo’s, personen die vooral naar eigen gewin kijken

Nog een paar nadenkertjes : “Je moet schieten anders kun je niet scoren”, “Wat heb je nou liever een goed 11’tal of 11 goede 1’tallen”, “De waarheid is nooit precies zoals je denkt dat hij zou zijn ,“ Ik ben overal tegen. Tot ik een besluit neem dan ben ik ervoor. Lijkt me logisch”.

En mocht je het niet eens zijn met de wijsheden, ideeën, adviezen van Cruijff, kom dan zelf met onderbouwde kwalitatief gegronde alternatieven.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

Column Januari 2019

Clublied Helmond – Sport.
++++++++++++++++++++
Het kost je zowat een uur om de volledige tekst te vinden van het supporterslied van Helmond- Sport. Zelfs op de officiële website van de club is het liedje niet te achterhalen. Weliswaar zijn er meerdere u-tube filmpjes van te vinden . Om de tekst volledig te laten doordringen wil je de woorden op papier, telefoon of laptop voor je zien. Maar dit geweldige verenigingszangstuk staat ver weg op internet ergens verstopt onder een filmpje waar wat reacties onder geplaatst zijn. En een van die personen die, naar mijn mening niet eens anoniem de informatie geeft, heeft de volledige tekst vermeld.

“Vur welleke club bende gai.” De beginzin maakt al duidelijk dat je bekend dient te zijn met het dialect. De supporters komen vanzelfsprekend uit de regio waar het betreffende taalgebruik wordt verstaan. Helmond en de verre omstreken. Wie meezingt identificeert zich met de rood –zwarten. Zo heb je ook de kameraden van Feyenoord, de boeren van PSV en de godenzonen van Ajax. “Ik ben vur Helmond Sport.” Zegt meer dan genoeg, het is meteen duidelijk waar je bijhoort. . “Het seizoen da is begonne, de punten worre geteld. En als die dan ni kommen gebruiken we geweld. En haalt da ok niks uit ja, dan klimmen we op het veld. De media, de speulers ja, iedereen stut versteld.” Zover ik heb kunnen nagaan is dit lied ontstaan rond 2009. Vooralsnog worden de media nog niet overspoeld met supportersellende uit Helmond. Tot op dit moment, december 2018, hebben de Helmonders nog niet veel punten kunnen tellen. Agressie en grimmigheid van rood- zwart supporters heeft de krant in het verleden wel ooit bereikt. Tussen de jongens van MVV en Helmond-Sport bestaat een ongezonde rivaliteit. Daarvoor is blijkbaar een varkenskop die bij de Helmondse burgemeester werd aangeboden verantwoordelijk. En inderdaad hebben de notabelen en anderen in Helmond weleens versteld gestaan van de gedragingen in stadion de Braak. Maar het is irreëel om deze zeldzame geweldsuitbarstingen te verbinden aan de tekst. Het is meer een kwestie van in een lied laten horen dat je klaar staat voor je cluppie.

Volgende strofe dan.” Tuurlik vur helmond sport. Heey boem, knal, heey jah, Hadde da gehurd? Op de west tribune is een bommetje gepleurt. Dun dader wordt gevat, en onmiddellijk bekeurt. We gan un pilske pakken wa gebeurt is gebeurt.” Een onverlaat binnen de supportersschare heeft zich misdragen. Ja , dat kan gebeuren, maar we moeten ons niet al te druk maken. Laten we maar een pilsje gaan pakken. Die vandaal is gepakt en krijgt zijn verdiende straf. “ Aan het eind van ut seizoen, op de vierde plats beland. De nacompetitie wonnen we bekant. Da ken os toch ni skillen, we bouwen un feestje want, we hebben de miste rooie kaarten van Nederland.” Een heel seizoen is het plezierig geweest en werden de voetbalavonden op stadion Lavans, de Braak, iedere keer een feestelijk en prettig samenzijn van lotgenoten. De resultaten komen op de tweede plaats aangezien het gevoel van samenzijn en eensgezindheid de belangrijkste drijfveer is om elkaar te treffen. De ondeugendheid en de kwajongensstreken zijn van dien aard dat je er vanuit gaat dat men niks kwaads in de zin heeft. Deze Helmond- Sportfans en bewonderaars kun je niet beoordelen laat staan veroordelen op een liedje wat misschien wat agressie uitstraalt , maar eigenlijk niks om het lijf heeft . Deze lofzang op Helmond-Sport werd ergens in 2009 aan de samenleving van gelijkgestemden in een dialect toevertrouwd. In die tijd stond ondeugendheid nog veraf van gewelddadigheid. Ondanks de magere resultaten staan elke thuis- en uitwedstrijd dezelfde volgers hun cluppie aan te moedigen. Hulde voor hen.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

Column December 2018

Verval
+++++
Verval is een gegeven waar iedereen mee te maken heeft of te maken krijgt. Een bouwwerk wat na verloop van tijd verslechtert. Natuurlijk proberen we vanuit onze achtergrond dit aftakelingsproces te richten op het fysieke en psychische gestel van het menselijk welbevinden. Begrijpelijkerwijs wenden we ons ten aanzien van deze afbraakontwikkeling tot de voetbalwereld.

Sjaak Swart , oud Ajacied en oud Nederlands elftal speler, vierde kort geleden zijn tachtigjarige verjaardag. Op een november speelde hij nog een panna voetbalwedstrijdje met een aantal oud-ploeggenoten in het kader van de jeugdpleegzorg. Daarnaast traint hij indien mogelijk twee keer per week en laat een keer in de week de fysiotherapeut aan zijn spieren trekken. Gekscherend wordt er wel het een en ander over zijn voetbalactiviteiten gezegd. Bij het begin van een wedstrijd stapt hij bij de middenlijn het veld op om er bij het rustsignaal in een beweging weer vanaf te stappen. In de tweede helft zien de opgekomen toeschouwers hetzelfde ritueel plaatsvinden. Maar goed ondanks deze geintjes staat toch als een paal boven water dat een gezond leven over het algemeen ook voor een gezonde geest zorgt. Bovendien heeft Swart ook nog praatjes voor tien terwijl hij volgens eigen zeggen, zijn hele leven acht draagt.

Een andere betekenis van verval is verloedering of neergang. Maradona, mondiaal voetbalfenomeen, was nadrukkelijk aanwezig op het afgelopen wereldkampioenschap voetbal in Rusland. Tijdens het poulepartijtje van Argentinië en Nigeria hadden de camera’s meer oog voor de voormalige voetbalgod uit het wit-blauwe Argentinië dan voor de andere voetbalgrootheid Messi. Tovenaar Messi scoorde een prachtig doelpunt. En op de tribune haalde de aandachtsverslaafde Maradona de meest bezopen capriolen uit voor de cameramensen en hun regisseur . Met twee man werd hij vastgehouden en eveneens overeind. De Argentijnen zijn gek met hem ondanks zijn aanvechtbare gedrag. Deze kleine dikke grote man met een sigaar in zijn mond op het trainingsveld is een van hen ondanks zijn vertoonde levenspuinhoop. Life is life zou zijn lijflied kunnen zijn, want in weerwil van verslavingen aan drank, drugs en aandacht komt hij steeds weer bovendrijven. Geen mooier lied past bij een voetbaldemonstratie dan zijn acrobatiek met de bal voorafgaande aan een cupwedstrijd van zijn Napoli tegen Bayern München. Kijk maar eens naar you tube dan begin je het te begrijpen. En wat je ziet toonde hij allemaal in een van de beste teams van Europa op dat moment. Zón verval is dan weer van een andere orde. En deze kleine wereldburger maakt zich daar niet zo druk om lijkt het!

Daarnaast heb je nog het probleem van de teloorgang, de achteruitgang, de neergang waaraan niet valt te ontkomen. Ronaldo is een exponent van de huidige generatie die op basis van allerhande wetenschappelijke beschouwingen en zienswijzen in het kader van eten, drinken, slapen en rust zijn lichamelijke kwaliteiten zo lang mogelijk oprekt. Door de jaren heen heeft deze topsporter een programma ontwikkelt samen met een groep van persoonlijke specialisten. Een van de vanzelfsprekendheden is routine. Zoveel mogelijk elke dag hetzelfde, een basisritme voor zijn lichaam. Nou heeft Ronaldo natuurlijk een goddelijk lichaam zoals hij graag laat zijn in zijn onderbroekenreclame. Bovendien heeft hij het geld om alle knowhow om zich te verzamelen. Maar goed daar heeft hij dan ook lange tijd hard voor gewerkt. Maar onomkeerbaar is het gegeven dat hij ouder wordt en dat zijn lichaam niet meer kan opbrengen wat zijn geest hem ingeeft. Het is knap dat hij durft te gaan voor optimale uitdagingen. Nu speelt hij bij Juventus en is toch weer het mannetje ook al vult hij het anders in dan Real Madrid. Iets meer teamspeler zoals gezien kan worden uit de tv reportages. Hoe zal het verval zich manifesteren de komende twee jaren.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

Column November 2018

Competitiestart vaandelteam.
+++++++++++++++++++++

Een week lang konden wij Nederlanders ons voorbereiden op de komende weersomslag. In de media verschenen berichten over herfstachtige nieuwe onbekende veranderingen aangezien wij mensen blijkbaar niet meer bij machte waren om ons te herinneren hoe een dag regen en wind aan zou voelen. Menig weersvoorspeller ging zover om zelfs code geel van stal te halen. In zuidoost Azië werden de stallen omver geblazen door een vrouwelijk orkaan die haar naam eer aandeed, Mankhut. Op zondagmiddag reed ik dus met de auto in plaats van, zoals ik gewend was, met de fiets naar voetbalbolwerk de Hut. De selectie van ASV’33 I warmde zich op ,lopend over het zompige gras. Als verzopen katten bewogen zij zich over het malse gras op de doorweekte zandgrond.

Op de Marthie van Alem tribune hadden een aantal vaste bezoekers hun plekje ingenomen in afwachting van de seizoen openingswedstrijd. Door het onafgebroken opgetrokken regengordijn konden deze toeschouwers aan de overkant van het veld voor de kantine de eretribune ontwaren. Veel supporters kwamen opdagen om deze Alese – Helmondse , PVV,  voetbalbotsing  mee te maken. ASV’33 trad aan met een vernieuwd eerste elftal aangezien een aantal voormalige selectiespelers de keuze hadden gemaakt om voor hobbyvoetbal te gaan. Een aantal oudere geroutineerde sterkhouders voor de broodnodige ervaring aangevuld met onstuimige getalenteerde  jongeren vormden het elftal zodat er een evenwichtig geheel kan ontstaan. Zo hoog mogelijk zetelden de toeschouwers op de tribune om niet door de gestaag vallende regen besproeid te worden. Enige onveiligheid bracht deze plek hoog op de tribune wel met zich mee. Na een kwartier nam een van de backs van RKPVV –Rooms Katholieke Parochiale Voetbal Vereniging, geen risico en schopte de bal keihard de tribune in. Knalhard plofte de bal tegen de draagmuur van de tribune en stuiterde weer terug op het veld. Gelukkig zat er geen hoofd tussen de bal en de muur aangezien het projectiel behoorlijke schade had kunnen aanrichten aan hoofd en wand.

ASV’33 I trachtte ondertussen de schade te beperken wat gezien de wilskracht, de mentaliteit en de groepsinstelling prima lukte. Op een ongelukkige manier, een van richting veranderd schot, zeilde onder de lat, kregen de bezoekers een1-0 voorsprong. De thuisclub liet zich niet van de wijs brengen en volhardde, misschien noodgedwongen, in het hetzelfde spelletje. Na de thee, of wat de spelers aan drank in de pauze voorgezet werd, kleurde het wolkendek lichter en verwerd de douche tot een druppelgebeuren. De gasten uit Helmond hadden niet het vermogen om het eerder uitgevoerde tempo in stand te houden aangezien hun gemiddelde gewicht groter was dan dat van de Alese boys. Door de zuigende grasmat ontstond er meer ruimte voor de thuisspelende ploeg.

Vaak was het wel lange halen vlug thuis, en ze waren natuurlijk thuis, ,maar eveneens ontstonden er leuke voetbalcombinaties. Vanuit het midden speelde de spelverdeler de bal de ruimte in naar links waar de bal werd voorgegeven aan de jonge spits . Met zijn linkerpootje verschalkte hij de doelman die de bal onder zich naar het net zag schuiven. Een minuut of tien voor de het eindsignaal trok de langste man vanuit de verdediging naar voren en torenend boven iedereen uit kopte hij de wedstrijdbal binnen, 2-1- ASV’33. Ondertussen kwebbelden de jongens uit Helmond tegen de scheidsrechter alsof ze in hun clublokaal zaten en meningsverschillen hadden over wie er aan de beurt was om een rondje te geven. De arbiter gaf geen rondje , maar wel een aantal gele kaarten. De gerenoveerde thuisploeg sleepte drie dikke punten uit het vuur. Als team hadden ze het vuur uit hun voetbalschoenen gelopen en met elkaar de basis gelegd voor een strijdwijze die hun samen sterk kan maken.

Langs de Kalklijn.
++++++++++++++

Column Oktober 2018

Jeugdvoetbal en ongelukken.
+++++++++++++++++++++

Stilaan zijn alle competitie-en bekerwedstrijden voor de junioren opgestart.  De voetballertjes denken met veel plezier aan de eerste confrontaties met andere leeftijdsgenoten in het aangevangen voetbalseizoen. Winnen en verliezen is daarin een vanzelfsprekende bestanddeel , soms zijn de krachten gelijk verdeeld en volgt een gelijkspel. Doordeweeks trainen de jongens en meisjes met hun trainers en andere begeleiders op de meest voorkomende voetbalsituaties. Op de zaterdagen zondagen dienen alle opgedane verworvenheden , technieken en vaardigheden uitgevoerd te worden. Gelijk al in zo’n beetje het eerste voetbalweekend overspoelden de media Nederland met een droeve gebeurtenis die had plaatsgevonden op een van de voetbalvelden in Nederland. Een keepertje van dertien jaar was in botsing gekomen met een tegenstander. Het spelertje werd , nadat hij niet gauw genoeg opstond, met gillende sirenes in de ambulance naar het ziekenhuis vervoerd. Alle snelheid en hulp mochten helaas niet baten , want later op de dag overleed het getroffen jongetje aan de gevolgen van hersenletsel. Deze dag staat gegrift in de hoofden van de direct betrokkenen met als een van de belangrijkste gedachten en  overwegingen: Wat als?  Deze belanghebbenden leven voorlopig in een waas van vertwijfeling. Daarentegen geeft de media direct voeding aan een fiks aantal nieuwe punten van zorg en verbeterpunten. Allereerst maar eens kijken hoe het zit met sportblessures gedurende de afgelopen jaren.

In 2016 kwamen 121.000 sporters naar de Spoed Eisende Hulp- afdeling van een ziekenhuis voor behandeling van een sportblessure. Het aantal sportblessures op de SEH- afdeling  nam in de periode 2000-2016 met zo’n 30 procent af. In 2000 kwamen er nog ruim 170.000 sporters met een blessure op de SEH-afdeling. De laatste jaren (sinds 2012) wordt het aantal SEH-behandelingen door sport minder. In 2016 had de helft van de geblesseerden de leeftijd van 9- 18 jaar. De meest voorkomende blessure in 2016 was een polsfractuur, daarnaast andere handproblemen en enkelproblemen. Ongeveer 15% van alle behandelde sporters zijn de veldvoetballers onder de 18 jaar.

Alhoewel nergens gesproken werd van hoofden tegen elkaar bij het getroffen keepertje werd er meteen een discussie op gang gebracht in hoeverre koppen wel goed is. Wel hebben de KNVB en de UEFA inmiddels al enkele jaren onderzoek  uitgezet om te kijken hoe schadelijk koppen voor jongeren is. Vooralsnog is er geen reden tot ongerustheid en zal er vanuit de voetbalsport organisaties geen verbod op koppen komen. Wel worden er door verschillende voetbalbonden enige voorzorgsmaatregelen uitgezet. In België wordt bij de jeugd niet meer ingegooid vanaf de zijlijn , maar ingetrapt. En in Amerika hebben jongeren een kopverbod. Van de andere kant wordt er gepromoot om vooral te zorgen dat de koptechniek goed ontwikkeld wordt. Op de juiste manier, gericht, koppen scheelt al een hoop. Of je bal nu op je voorhoofd , achterhoofd , of recht in je gezicht krijgt maakt nogal uit. De Engelse voetbalbond heeft een onderzoek gestart naar de link tussen koppen en dementie. De eerste resultaten worden over een jaar of drie verwacht. Een hoop mensen zullen zich na deze informatie af gaan vragen welke demente familieleden vroeger veel gekopt hebben. Van de andere kant dient men zeker niet te snel conclusies te gaan trekken. Vroeger speelden kinderen zonder telefoon op straat. Tijdens de herfstvakantie vertrokken ze met hun vriendjes uit de straat in de ochtend  naar de weilanden en de bossen. Aangevuurd en opgehitst door elkaars enthousiasme klommen ze in de hoogste bomen en sprongen over de breedste sloten. Vanzelfsprekend ging dat nog weleens mis. En daar stond je dan met een zeiknatte broek terwijl het wier en andere waterplanten over je armen en hoofd hingen. Ook de bomen hadden geen waarschuwingsborden over uitgedroogde of niet betrouwbare takken. Zodat je zomaar een meter of twee, drie naar beneden kletterde en opgevangen werd door dicht struikgewas.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

Column September 2018

Wereldkampioenschapsdagboek.
++++++++++++++++++++++++
Gedurende deze zomerweken volg ik samen met een aantal vrienden en vriendinnen, vrouwen hebben een volwassen kijk op voetbal, het mondiale voetbalgebeuren in Rusland. Inmiddels vorderen we gestaag richting einde van de poulefase. Het gehate en geliefde Duitsland heeft vandaag zijn koffers gepakt in Moskou. De vakantiegangers vanuit het noorden op weg naar het zuiden reizen de komende weken dus niet door het land van de Weltmeister.

De eerste weken van dit voetbalkampioenschap leverden meerdere inzichten op. Een van de waarnemers repte over een vreselijk toernooi. Iran tegen Spanje was een ordinair toneelspel van voetballers die gerepeteerd hadden om ter aarde te storten zodra een windje of een aanraking tot stand kwam met een Spaanse opponent. Deze ellende duurde tot het moment dat een doelpunt voor de Spanjaarden opgetekend kon worden. Monter en fanatiek streden de voormalige Perzen plotsklaps voor een ander resultaat. De Marokkanen konden na hun wedstrijd tegen Spanje de bus pakken die ze gedurende de wedstrijd voor hun doel geparkeerd hadden. Meerdere andere ploegen mochten daar overigens ook kosteloos gebruik van maken. De video assistent referee heeft inmiddels al meerdere keren zijn nut bewezen. Uiteindelijk heeft dit gebruik geleid tot betrouwbaardere resultaten. Zeuren van benadeelden kan wel , maar eerst zelf kijken wat je gepresteerd hebt. Sommige voetbaldeelgenoten genieten van de nieuwe trend, namelijk je met tien man posteren in de vijfentwintig meter ruimte voor het doel. De sterker geachte tegenstander opwachten en dan met een scherp countertje een resultaat proberen te halen. Of zoals de Deense Eriksen, een respectabel voetballertje, een bal zover mogelijk weg zien te schoppen in een onbevolkt niemandsland van de tegenstander. Vandaar waarschijnlijk ongeveer een twaalftal 1-0 uitslagen.

Gaat dit de toekomst van het voetbal zijn? Hopelijk worden de Guardiolas niet de schreeuwenden in een veld vol Mourinhos. Helaas geen Afrikaanse ploegen meer in de knock-out fase. Wederom dient dit voetbalcontinent daaruit lering te trekken. In al die afgelopen jaren zoveel goede voetballers voortgebracht , maar nooit landelijke continuïteit en vooruitgang waardoor de resultaten verder tot wasdom komen .Eindelijk dan de aanvang van de knock-out fase waar enigszins reikhalzend naar uitgekeken werd. De Franse sporters stootten de voetbalheerser van de troon en betoonden hun moed en klasse. Deze keizer, Messi, stond na afloop van zijn ondergang opgesteld in het midden van het terrein en gaf daar stoïcijns en verbouwereerd audiëntie. Iedereen kwam keurig bij hem langs en schudde de hand , gaf een aai of schouderklopje.

De andere monarch, Ronaldo , had de eer de volgende hoofdman te zijn die de arena moest verlaten. Onthutst ,verbaasd en beduusd haastte hij zich uit het mediaspektakel en zocht de rust van de catacomben. De bussen in het openbaar vervoer in Nederland hieven hun staking op terwijl de bussen in Rusland normaal hun werk bleven doen. De eerste afvalrace nomineerde twee goede ploegen, Frankrijk en Brazilië , België een goede derde. De rest kon ons eigenlijk wel gestolen worden al waren de penalty reeksen opnieuw spectaculair. Commedia dell’arte oftewel het improvisatievermogen om een theaterstukje uit te voeren begint langzamerhand een extra kwaliteit van de profvoetballers te worden. Sommigen maken het zo bond dat de traumahelikopter van 112 al boven het voetbalstadion verschijnt. Desalniettemin speelt de zwaar getroffene enige minuten later als een dartel hertje weer verder. Een asociale wereld ontstaat op het groene, neutrale gras. Het afgelopen lange zomerse weekend startend op vrijdag vergaapten we ons aan twee opwindende , boeiende kwartfinalewedstrijden. Frankrijk en België toonden hun klasse. Frankrijk vooral als geslepen en bedachtzaam team met een minimum aan te verbruiken energie. Bij België had de coach eindelijk begrepen dat de Bruyne een meter of twintig naar voren op het veld beter tot zijn recht zou kunnen komen. Op zaterdag misten mijn voetbalkompanen en ik de confrontaties op wereldniveau aangezien het ons voorkwam dat festivals en feestjes plezierigere en aantrekkelijkere activiteiten zouden zijn. De samenvattingen bevestigden later ons gelijk.

Zweden was van een saai en bedenkelijk niveau en Engeland wat gedurfder. De Russen hadden veel adrenaline getankt uit de voorgaande wedstrijden en starten weliswaar furieus met een fanatiek thuispubliek maar zakten na verloop van tijd weer terug naar hun eerdere niveau. De Kroaten bevestigen in dit deel van het schema een serieuze finale kandidaat te zijn. Wordt Mbappe , Griezmann, de Bruyne, Hazard of Modric de nieuwe wereldvoetballer? De halve finales bevinden zich ondertussen in het verleden. België had te weinig klasse over de gehele wedstrijd om met hun supersterren tot wereldvoetballers te promoveren. Les blues uit het land van de Tour de France speelden zoals hun coach vroeger speelde. Een team waar iedereen zuinig en doordacht zijn momenten koos en uiteindelijk toesloeg vanuit een dood spelmoment. Alhoewel sommige Franse jongens aan het einde van deze halve finale wedstrijd opnieuw verwend, irritant, oncollegiaal en kinderachtig gedrag vertoonden. Engeland tegen Kroatië was van een belabberd niveau. Vooral de Engelsen konden na hun snelle doelpunt amper nog de bal drie keer naar elkaar toeschuiven .Modric was de enige voetballer met excellent voetbal en voldoende inzicht om het erbarmelijke niveau te ontstijgen van de brassers naast hem op het veld.

Gelukkig was het lot de Kroaten goed gezind en won de beste ploeg. Inmiddels zijn we tot de conclusie gekomen dat de Champions League van clubvoetbal vanaf de kwartfinale op een hoger niveau is beland dan de laatste vier ploegen die om het wereldgoud strijden. De finale ga ik missen, maar eigenlijk ook weer niet. De Fransen zullen zoals hun coach bepaalt vanuit een geprogrammeerde defensie de Kroaten opvangen en met geslepen countertjes proberen een doelpunt te realiseren. Eenmaal gescoord hebbende wordt de blauwe Franse bus uit de remise gehaald en hebben deze goedbetaalde gasten lak aan het publiek. Nog twee gestolen doelpuntjes toevoegen, zodat voor de annalen van het Wereldkampioenschapsdagboekboek de eindstrijd Frankrijk – Kroatië eindigt in 3-0. Dan ben ik hopelijk over de bergen op weg naar mijn vakantiebestemming en verheug me op de Nederlandse competities op allerlei niveau.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

Column Juni 2018

Teamwerk
++++++++

Hemelvaartsdag in Aarle-Rixtel gaat over het algemeen gepaard met veel zon en aangename temperaturen. De jaarmarkt trekt vele bezoekers van heinde, Lieshout, en verre, ‘s-Hertogenbosch. Om een uur of elf tuur ik door het raam met uitkijk op de weilanden om te bepalen of ik wel of niet een jas aan zal trekken. Toch maar wel gezien de bewolkte horizon. Een stief kwartiertje later brengt mijn fiets me via de Molenstraat langs het veldje bij de Dorpsstraat. Overal in de omtrek staan al auto’s geparkeerd en lopen de vroege bezoekers richting de jaarmarkt. Een man van middelbare leeftijd, hand in hand met zijn vrouw, brabbelt wat over welke vis hij denkt te gaan eten. Richting de brug over het kanaal wordt het allengs rustiger en beperkt het verkeer zich tot voornamelijk fietsers. Op mijn gemak neem ik voor de zoveelste keer de horde over het nieuwe kanaal, een of twee versnellingkjes lager.

In het zicht van sportpark de Hut valt de volle parkeerplaats direct op. Op het trainingsveld is het vaandelteam van ons ASV’33 zich ook al op een wedstrijd aan het voor bereiden. Kennelijk spelen onze mannen vandaag een uurtje of meer vroeger vanwege de eerder genoemde markt. Alle wedstrijdvelden zijn bezet en op veld II heeft het team waarvoor ik kom, team II, inmiddels al afgetrapt. De spelers ogen fit, waarschijnlijk geen feestjes of andere uitspattingen op woensdagavond. Goed gegroepeerd, geordend voetbal en honderd procent inzet bij alle actievelingen.

Halverwege de eerste helft een onderschepping in de middencirkel gevolgd door een dieptepas links de ruimte in . De linkerspits maakt optimaal gebruik van zijn krachtig lijf en speelt de verdediger uit even voor de achterlijn en bezorgt de ideale harde voorzet die door de spits alleen hoeft te worden binnengelopen. Natuurlijk rondt de andere aanvaller af. In de tweede helft pareert de keeper op indrukwekkende wijze binnen een drietal seconden twee uitstekend ingeschoten ballen van de bezoekende ploeg op zijn doel. De minieme voorsprong blijft door deze miraculeuze reddingen behouden. Aan de overkant in het vijandelijke zestienmetergebied van de tegenpartij wordt een corner geforceerd. De grote jongens van ASV II vullen het strafschopgebied van de tegenstander uit Boxmeer. Een verdediger werkt de bal weg uit de doelmond. De afvallende bal wordt met een halve drop-kick volley genomen door de middelste middenvelder vanaf een meter of zeventien en op geweldige wijze binnen geknald in de linkerhoek op borsthoogte. Hierna is het pleit wel beslecht.

Tegen het einde van de wedstrijd volgt nog een vrije trap voor de thuisclub , een meter of achttien links van het doel. De expert voor dit soort klusjes concentreert zich op de drie aluminium palen en trapt. De bal ketst via de onderkant van de kruising op de keeper, die geen idee heeft waar de bal is. De linkerspits wel en hij is er als de kippen bij om de bal alsnog in de netten te frommelen. De doelpuntenmaker heeft dan nog wel veel moeite om zijn schoenen te bevrijden uit het vlechtwerk. Korte tijd later fluit de bejaarde scheidsrechter voor het einde van deze prettige wedstrijd. Met dank aan het beheerste- en sportieve gedag van beide ploegen schudt de leidsman de handen van de spelers. Waarschijnlijk draagt een voorafgaande woensdag zonder losbandigheid en braspartijen bij tot het spelen van een lekkere, gedreven en geconcentreerde wedstrijd. Broederschap in het team geleid vanaf de zijlijn door coach en begeleiders resulteert in tevredenheid voor deze donderdag. De leukste wedstrijd van het seizoen.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

Column Mei 2018

De Nooijen broers.
+++++++++++++
Henk en Piet wie kent ze niet. Verbonden aan – en deel uitmakend van het huishouden en de inboedel van ASV’33. Het was zo’n mooie aprilavond met temperaturen zoals die in het begin van de afgelopen maand eveneens voor een uitgelaten en uitbundige sfeer zorgden. Vanuit de kleedkamer loop ik met mijn trainingsattributen naar het trainingsveld. In de hoek van het oefenterrein onder de uitgeschoten bladeren van bomen en struiken vlakbij de poort waar de ingang van het ASV’33 complex is traint Henk met zijn jongens en meisjes.

Gestoken in een ruim trainingspak met het embleem van de club op zijn borst staat hij dan aan de kant en dan weer in het uitgezette veldje. Druk in de weer met handen en mond om zijn kinderen attent te maken op de beste oplossingen in het voetbalspel. En immer op een vriendelijke, behulpzame en vooral amicale manier “Zeg Henk willen ze een beetje luisteren naar je adviezen?’, vraag ik. “Maar trainer , je weet toch , natuurlijk doen ze dat. Je ziet toch hoe goed ze het doen. Bij elke training weer zie je dat het beter gaat. Als ze maar naar me luisteren. Dat weet jij ook wel , toch?” Ja, ja, natuurlijk, weet ik ook .“ Is mijn antwoord. ”Kan ik die ballen meenemen die daar liggen? In het ballenhok kon ik niks meer vinden.” Natuurlijk trainer, neem maar mee.” Beantwoord Henk de vraag mij aankijkend met zijn doordringende blauwe ogen. Dan verschijnt de zo bekende glimlach van tevredenheid en levenslust. De zak met ballen gooi ik op mijn rug en loop naar mijn jongens.

De daaropvolgende zondag speelt het vaandelteam een thuiswedstrijd. Even voor half drie, de aanvangstijd van de wedstrijd gaat de deur van de bestuurskamer open. Samen komen de mannen, Henk en Piet, keurig aangekleed in hun zondagse uitmonstering naar buiten. Gereed om hun vaste rondje om het hoofdveld te maken. Altijd rechtsaf vanaf de kantine lopend en startend bij het eerste fluitsignaal van scheidsrechter. Piet steevast vragend aan iedere persoon die hij passeert: ”Een lotje voor de wedstrijdbal ???” Op enige afstand volgt Henk met zijn goede inborst en attent op wat zijn broer allemaal regelt. Bovendien verzamelt en bewaart Henk de door Piet ontvangen muntjes en briefjes.

Achter het doel staan de oudste en meest gedreven supporters van ASV’33. Niet alleen de verkoop van de lotjes komt bij het passeren van de twee aan bod ,maar ook het verloop van de wedstrijd wordt besproken. Even voorbij de helft van de eerste helft arriveren de gebroeders bij de tribune. “lotje meneer?” Piet beklimt behoedzaam de tribune en loopt direct naar de aan te spreken persoon. Het is een serieuze zaak dus Piet bejegend de mensen dan ook op een beleefde manier. De dames op de tribune krijgen wat extra’s van hem. “Lekker weertje hè mevrouw !” Ondertussen wacht Henk onderaan de tribune rustig af tot Piet zich weer bij hem aansluit. Tegen het einde van de eerste speelhelft naderen de beide mannen het clubgebouw. Hun rondje eindigt altijd keurig voor het rustsignaal aangezien de bal in de pauze wordt verloot. Voor het clubgebouw staan de meeste ASV’33 aanhangers achter de omheining rondom het veld . “En nog wat verkocht?” ,is de meest voorkomende vraag. “Dat weet je wel , de wedstrijdbal kost weer niks vandaag, goed voor ASV,” reageert Henk genietend en voldaan.

De club , de vereniging het was hun ding. De gebroeders Nooijen , Henk en Piet , ASV’33 vergeet jullie niet.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

—-
Column April 2018

Houdbaarheidsdatum.
++++++++++++++++
Houdbaarheidsdatum is een mooi woord om te gebruiken in scrabble, sudoku, galgje of andere woordspelletjes. De eigenlijke betekenis valt te achterhalen vanuit het Nederlandse rechtswezen. Het is een wettelijk voorgeschreven vermelding op een levensmiddel die de klant informeert over de uiterste datum waarop een product mag worden geconsumeerd , of hoelang het kan blijven bewaard. Je gaat naar de Aldi of naar de MCD en koopt een worstje ingepakt in stukje plastic , milieuvriendelijk , of je koopt een kratje Bavaria en leest het etiketje om ervoor te zorgen dat je geen bedorven producten consumeert.

Tegenwoordig worden houdbaarheidsdata ook op personen geplakt. Waar normaal gesproken een datum staat voor bedorven spul op basis van onderzoek en research bepalen nu criticasters of personen voldoen aan de voorwaarden om nog benut te kunnen worden. Eventueel overschrijden sommige personen ook de houdbaarheidsdatum. In het begin van het seizoen zijn de verwachtingen hooggespannen, en niet realistisch, voor de beleidsbepalers en de supporters. In de loop van het voetbaljaar vallen de poppetjes op hun plaats en wen je er als voetbalfreak aan. Zodra de kampioen bekend is stel je vast dat de winnaar op basis van de resultaten ook verwacht mag worden op de plaats waar de nieuwe titelhouder eindigt. Langzaamaan vordert het seizoen voor de trainer coaches.

Voor Philip Cocu startte het seizoen met povere resultaten en armzalig voetbal. Al snel werd geroepen dat zijn verhaal geen resultaten meer bracht bij zijn jongens. Het werd stilaan tijd voor een nieuw gezicht op de Herdgang. Maar zie Cocu werkte onverstoorbaar verder op het veld net zoals de beleidsbepalers zittend hoog op de tribune. De Eindhovense lampenploeg treedt beheerst, standvastig en stabiel de tegenstanders tegemoet en weet thuis het publiek nog steeds niet te bekoren , maar verzamelt veel punten. Blijkbaar naar tevredenheid van de supporters die wel morren ,maar op het werk een lange neus trekken naar 010 en 020. Philip mag nog wel een poosje blijven.

Een heel ander verhaal komt uit Amsterdam. Eigenlijk in het bezit van de beste selectie van kikkerlandje, Nederland. Eveneens hadden ze vorig seizoen de beste trainer. Echter gekonkel, geknoei en het voortdurende intrigeren op alle niveaus zoals dat al tientallen jaren speelt zorgen niet voor voortgang en progressie. De nieuwe trainer, zijn naam is al bijna vergeten, startte op de meest bedroevende manier die bestaat. Een van de grootste talenten en bovendien ook nog eens een van de sympathiekste voetballers kreeg een noodlottig ongeluk . De spelersgroep volledig uit balans en de coach mag voor een oplossing zorgen. Uiteindelijk besliste de hoge raad, het college van bestuur, dat dit managen niet naar behoren ging. Dus weg met die man, zoals dat normaal is in de voetbalwereld en op meer plaatsen. De nieuwe baas viel halverwege het seizoen binnen en dat valt niet mee bij deze club gehuisvest op en in een vulkaan. De media-aandacht focust altijd op de Ajax perikelen . De spelers liggen onder een vergrootglas met een diameter die voor een supporter onoverzichtelijk is. De trainer is het uithangbord en moet wel heel sterk in zijn schoenen staan om zijn persoonlijke, subjectieve mening staande te houden.

Voorbeeld: je wilt een speler, Duitse internationaal, belonen voor zijn goede trainingsarbeid en de invalbeurt voor de week ervoor. De klok geeft 89 minuten aan, de speler kijkt eens naar de klok en zegt bedankt , ik heb geen zin in deze onzin. Op foxsport , de NOS en alle andere kanaaltjes zie je dit moment terug. En dan brandt iedereen los, plichtsverzaking, werkweigering, wie is de baas. Volkomen idioot en de trainer wordt een slap gastje, vergetend in zijn eigenwaarde te blijven geloven. Eerst en vooral geen spelers van statuur inbrengen in de laatste minuut. Daarna een kerel zijn met inlevingsvermogen, aan tafel gaan zitten met zijn tweeën en zeggen tegen de sportman: ”Ik heb het verkeerd gedaan , ga goed trainen en dan komt je kans vanzelf.” In de media geef je aan dat je het probleem intern hebt opgelost. Je houdbaarheidswaarde zal waarschijnlijk vergroot worden in plaats van mee te lopen met al dat emotionele en betweterige gezanik van de zogenaamde analisten en kenners. Niemand heeft overigens een voortdurende houdbaarheidsdatum, ook Mourinho niet.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

Column Maart 2018

Van scheidsrechtertje tot scheidsrechter.
+++++++++++++++++++++++++++++
Aangezien zijn vader en moeder in Aarle-Rixtel wonen is het voor de hand liggend dat de kinderen op voetbal gaan bij dorpsclub ASV’33. Elke week twee keer trainen blijft voor het jonge ventje een uitdaging waarin hij veel plezier heeft. Het voetballen is hem met de paplepel ingegeven voor zover hij van pap houdt. Waarschijnlijk is pap hem niet vreemd aangezien hij voorspoedig groeit en stevig op zijn benen staat. Bij de dorpsclub zien ze hem graag. Zijn voetbalkwaliteiten houden hem makkelijk op de been en daarnaast weet hij met zijn vrolijke en innemende persoonlijkheid de clubleden voor zicht te winnen. Als puppy komt híj binnen en steekt hij naast het voetballen al snel zijn handjes uit om her en der behulpzaam te zijn. In het dorpscluppie is al jaren een fanatiek opleider op zijn geheel eigen wijze voetballertjes aan het paaien om naast hun voetbalactiviteiten eveneens van waarde te zijn als scheidsrechtertje. Het scheidsrechterskorps binnen de club heeft een goede naam in de omgeving en bij de bezoekende clubs.

De voetballende leden van ASV’33 klagen nog weleens dat de scheidsrechters zo eerlijk zijn dat ze eerder tegen als voor de thuisclub fluiten. Als buitenstaander zal dat vooral tot enthousiasme leiden over de kwaliteit van de opgeleide jongens in zwart en andere kleuren gestoken referees. Het jonge voetballertje wordt al snel een jong fluitertje gestuurd en geholpen door zijn mentor, godfather Frans. Meerdere lichamelijke ongemakken hebben tot gevolg dat het dirigeren van wedstrijden voor het ventje steeds belangrijker wordt. Zijn voetbalcarrière krijgt geen vervolg en in het fluiten vindt Stan zijn geluk.. Het manneke wordt een kerel en dat zullen ze ook weten op het voetbalveld. De jongens en later mannen kunnen nog zo groot zijn, er sterk uitzien en een grote bek hebben of intimiderend zijn. Stoïcijns hanteert , bespeelt en begeleidt de jonge leidsman de wedstrijden op sportpark de Hut. Zijn persoonlijke raadsman stimuleert en adviseert hem om zijn talent verder te ontwikkelen en de cursussen van de KNVB te gaan volgen. Zo gezegd zo gedaan en in de tussentijd loodst de jongeman de ASV’33 voetballers op prettige wijze naar het einde van de wedstrijden. Eveneens blijft hij bezig binnen de clubactiviteiten en wordt steeds gezien, terwijl hij als vrijwilliger aan het werk is, in de bestuurskamer of de kleedkamers.

Bij de Koninklijke Nederlandse Voetbalbond hebben ze inmiddels ook in de gaten dat er een talent boven komt drijven. Naast zijn school dient er ook geblokt te worden voor het hoogste scheidsrechterdiploma. Uiteraard haalt hij het vaardigheidsbewijs om te mogen fluiten bij grote jongens in de Jupiler league in Nederland. Zijn beschermheer , Frans, is natuurlijk apetrots op zijn jonge leerling. Stan , waar vanuit zijn afkomst Ajax bloed door zijn lijf stroomt en Frans met zijn PSV hart zijn blij scheidsrechterbloedbroeder te zijn. In allebeide zit permanent het rood-witte kleurtje wat een leidraad voor de toekomst zal blijven. De eerste top wedstrijd die Stan gaat fluiten is lekker in de buurt. Voor het gemak wordt er gedebuteerd in Velsen Noord Holland Telstar –Dordrecht. Verwachtingsvol zitten enkele duizenden Velsenaren op de tribune. De spelers weten uiteraard dat ze te maken hebben met een debutantje en schromen niet om de grenzen van het toegestane op te zoeken. Niet direct een probleem voor de onervaren snotaap die eerlijk en harmonieus de wedstrijd tot een goed einde brengt met wat rood en geel . Inmiddels volgden meer wedstrijden op het Jupiler niveau en voor grotere toeschouwersaantallen . Bij iedere wedstrijd waar Stan het fluitje hanteert zitten enkele van zijn trouwe ouwe volgers op de tribune. ASV’33 mag trots zijn op Stan en Stan mag trots zijn op zichzelf.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

Column Februari 2018

Voetbalschoonheid.
+++++++++++++++

Een koude woensdagavond waarbij het lijkt of de winter nog even om de hoek komt kijken en nogmaals een vorstwind over je ingepakte lijf blaast. Aangekleed tegen de vrieskou en mijn handen verstopt in dikke wanten fiets ik naar het stadion. Nadat ik de fiets middels een ketting heb verbonden met een hek loop ik naar de kassa . Kaartje kopen en dan vol verwachting staan op de tribune achter het doel. De stadszijde is al jaren mijn liefst verkozen plekje in het stadion. Je loopt over de betonnen trap het tribune vak op en zoekt je vaste stekkie. Bij iedere wedstrijd daal je weer af van de trap  naar dat plaatsje zonder nummer, zoals alle tribunevoetbalbekenden rondom je, die je verder nooit ziet.  Om mij heen ontwaar ik dan de bekende gezichten net als altijd staand op ongeveer hetzelfde plaatsje alsof er een nummer op het beton staat gegraveerd. Handenwrijvend kijk ik om me heen en stampvoetend probeer ik mijn voeten warm te houden. De staantribuneklanten zijn op tijd aanwezig om net als ik ook te genieten van de warming-up.

Al die jonge talenten in hun ontwikkeling met daaromheen een aantal gelouterde voetballers die het klappen van de zweep kennen. Bovendien spreekt , loopt en zit er een trainer  die tot de verbeelding spreekt. Alleen al daarom is het elke keer weer smullen.  De coach van mijn favoriete clubje heeft aangekondigd dat er vanavond een plaatsje in de basis vrijgemaakt wordt voor een jong aanstormend talent. Het debuut in een Europese wedstrijd voor een jochie van zeventien jaar. Blonde krullen boven een verlegen en bescheiden gezicht. Op de vastgestelde tijd presenteren de beide teams zich onder de stralende lichtmasten rondom de middencirkel. Als  gewoonlijk speelt de thuisclub de eerste helft richting de stadstribune waar de supporters vol verwachting uitzien naar een fantastische wedstrijd. Het jonge debutantje start als rechtsbuiten. Schriel en met smalle schouders, maar zelfverzekerd durft hij al te genieten van de ambiance die een Europacup wedstrijd met zich meebrengt. Al snel wordt duidelijk dat hij als lichtgewicht zal moeten opboksen tegen een zwaargewicht. Een vierkante bonk opgesteld als een brede muur die ook nog beweegt.

Achteraf blijkt dat deze forse massieve back ook nog eens vijftig keer voor het Zweeds team is uitgekomen. Het jonge jochie speelt onbevangen en dartelt alle kanten op rondom het brede obstakel. Het ene moment dreigend naar hem toe om dan af te spelen naar een medespeler en dan vliegensvlug de ruimte kiezend om opnieuw aangespeelde te worden. Het andere moment recht op de Zweed afgaand en dan kappend naar links of rechts te passeren. Twee helften staan we te smullen van zoveel voetbalpracht. De  Zweed heeft daar waarschijnlijk heel anders over gedacht. Van alle kanten werd hij gedold en het was voor hem onmogelijk om dat jeugdige gastje een flinke trap te geven om zijn frustratie af te reageren. Dit voetballertje begeesterde de toeschouwers in het stadion. Zoveel kwaliteit, op dit Europese niveau, op deze leeftijd tussen al dat andere talent en dan al zo aanwezig. Vanzelfsprekend won de thuisclub en aan het einde van het seizoen pakte het team een grote prijs. Maar in de kranten stonden de volgende dag enthousiaste en gepassioneerde verhalen van de voetbaljournalisten over een nieuw verrukkelijk talent. Niet lang daarna ging deze jonge voetbal god na zijn acties ook zijn doelpunten maken de ene van nog grotere schoonheid dan de nadere. De honderd mooiste doelpunten van deze speler op een DVD is een verzameling treffers of goals die eigenlijk per stuk het woord meesterwerk verdienen. Vanaf die Europacup avond in de Meer ben ik een liefhebber van de voetballer Dennis Bergkamp.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

Column Januari 2018

Koud en nat langs het voetbalveld.
+++++++++++++++++++++++++

De buienradar voorspelde een droge ochtend en een vroege middag zonder neerslag. Onderweg door het dorp wisten de ruitenwissers met tussenpauzes de nattigheid weg van de voorruit. Eenmaal gearriveerd op de parkeerplaats bij de voetbalvelden zag ik weinig belangstellenden . De koude neerslagweerhield geïnteresseerden van een bezoek aan de voetbalwedstrijd waar hun zoon in meespeelde. Boven de Marthie van Alemtribune zorgden de hoge bomen met roestbruine natte bladeren voor een droefgeestige sfeer. Op het natte gras speelden twee ploegen fanatiek voor de winst. De kilte zorgde voor extra inzet en wilskracht bij de teams.

De match verliep zoals je als liefhebber van het spelletje hoopt dat alle ontmoetingen op de grasmat verstrijken, zonder noemenswaardige rottigheid. De scheidsrechter liep met witte en kippenvel bedekte knieën die tussen zijn lange korte broek en zijn hoog opgetrokken kousen uitstaken. Zijn aanwezigheid en de wijze waarop hij zijn fluitje hanteerde zorgden voor een optimale wedstrijdsfeer. De voetballers beseften niet dat deze arbiter het partijtje stuurde aangezien zijn beslissingen geen reacties of irritaties opriepen. Bovendien voelden de jongelui aan dat er geen sprake was van benadeling op welke manier dan ook door de fluitist. Vanaf de zijlijn vlogen de one-liners naar de spelers evenals in het veld waar de spelers elkaar adviseerden . De man die langs de lijn de vlag hanteerde en fanatiek bleef bewegen aangezien zijn tenen richting bevriezingsstaat gingen had de meeste tips. “Nou winnen, lekkere bal, organisatie , die vlagt al voordat de bal gespeeld is , eigen man , iedereen maakt fouten , scherpe bal.” Vanonder de paraplu met koude vingers en weinig gevoel in mijn voeten vanwege de kilte is het afzien ,maar toch ook genieten. De treurige en koude ambiance met daarnaast de waardering en sympathie voor de tegenstander geven een goed gevoel.

Het rustsignaal zorgt voor tijdelijke verpozing in de kantine waar de kleumende bezoekers zich verwarmen aan hete chocola, koffie, thee en de liefhebbers aan een koud tapje. In de kleedkamers wordt de nieuwe tactiek voor de tweede helft aangegeven door de beide coaches. De reservespelers worden naar buiten gestuurd en kunnen een balletje gaan trappen om enigszins op te warmen voor een eventuele invalbeurt. Mijn optie is een rondje in het ASV stadion te lopen wat gezien de kou geen slecht idee lijkt. Enige beweging voor mijn voeten zorgen waarschijnlijk voor een actievere doorbloeding en een minder frigide gevoel. De tribune bestijgend tot de bovenste trede biedt een overzicht over een mooi sportpark gehuld in een grijze natte deken. Vanuit de kleedaccommodatie wordt de rook door de schoorsteen uitgespuwd om aan te tonen dat er hard gestookt moet worden om de voetballers op te warmen. De spelers betreden opnieuw het veld op het moment dat ik mijn rondje voltooid heb.

Het fluitje weerklinkt schril en daar gaan ze weer. De toeschouwers verlaten de kantine en blijven hangen onder het afdak om verder hun verhalen en wetenswaardigheden te vertellen aan degenen die wil horen hoe en wat er speelt. Op het voetbalveld langs de zijlijn wordt je bijgepraat. En er speelt zich van alles af op het sportpark van de plaatselijke dorpsclub. De dag voorafgaande aan deze gure koele dag blijkt de ambulance met haastige spoed vanuit Eindhoven een van de zaterdagvoetballers opgehaald te hebben. Een huis wat te koop stond is dik boven de vraagprijs verkocht. Deze zondagochtend zette de politie een fuik voor drankzondaars en vingen een vis. Een sociale plek om bij te praten langs de kalklijn , het verenigingsleven draagt bij tot harmonie. De wedstrijd ontwikkelt zich negatief voor de thuisploeg ondanks alle inzet. Het laatste fluitsignaal levert omhelzing en handenschudden op. Sommige spelers verlaten het veld uitroepend dat het een drieletterwoord-zooi is.

Langs de kalklijn.
++++++++++++++

Column December 2017

Trainers carrousel .
++++++++++++++
De kermis arriveert zoals elk jaar in dorpen en steden. Een van de meest interessante attributen is wel de draaiende carrousel . Op het midden van het kermis terrein geplant zodat
belangstellenden zich strategisch kunnen opstellen om uiteindelijk in te stappen. Oorspronkelijk noemde men de draaimolen een paardenmolen omdat een of meerdere rossen
de molen in beweging brachten en hielden. Na de industriële revolutie werd het paard ingeruild voor elektriciteit. Zoals het een goede draaimolen betaamt zijn er op de schijf verschillende attributen geplaatst. Uiteraard de paarden in steigerende vorm. Voor de kinderbezoekers plaatste men later brandweerauto’s, autobussen en rijtuigen. Nog steeds zie je ouders op de schijf staan bij hun kind . Niet om het kind vertrouwen te geven maar vooral om het kindgevoel weer te krijgen. Iedereen ziet nog regelmatig een kermis en weet ook nog het andere woord voor deze carrousel namelijk een mallemolen. Voor de voetbalwereld is het begrip mallemolen een beter toepasbare uitdrukking aangezien het vanaf oktober,lekker op tijd, in de trainers -en bestuurswereld van de amateurclubs wel snel dwaas , maf en onverstandig wordt. Het voetbalseizoen is goed en wel begonnen. De eerste resultaten, goed of slecht , zijn terug te vinden in de standenlijsten in de kranten en op de websites.

De trainers posteren zich dan al op een steigerend paardje om op die manier zo dicht mogelijk bij de hangende flos te komen, die te grijpen, en zo voor een extra rondje in aanmerking te komen. De slimme oefenmeesters betrachten voorzichtigheid voor zichzelf en brengen in een zo vroeg mogelijk stadium hun selecties en de voetbalbestuurders op de hoogte. Natuurlijk is dit
de verstandigste aanpak . Als coach wil je zelfbepalend en onafhankelijk zijn. Uiteraard weeg je van tevoren af wat de gevolgen zijn. Je neemt de beslissing en dat moment,oktober, is
bepalend. Dus spijt is van geen toevoegde waarde. Het gevoel is goed dus doen dan. Vandaar dat die trainer terecht tijdig met zijn standpunt naar voren komt. De club heeft wel een probleem. Maar is het niet zo dat de verenigingen daar zelf voor gezorgd hebben. Over het algemeen worden de mallemolens in oktober ,november in gang gezet middels zogenaamde oriënterende gesprekken met trainers beheerst en gedirigeert door het bestuur . De coach schuift aan en hoort aan. Zeker indien de resultaten niet optimaal zijn ontstaat een afwachtende houding bij de om een contract bedelende coach. Eigenlijk vindt deze eindbeoordeling plaats in een veel te vroeg stadium. Iedereen ziet de personen, trainer en bestuur, in de bestuurskamer zitten. De buitenwacht, spelers, leiders, vlaggers en andere betrokkenen gaan eveneens oordelen , beoordelen en zelfs veroordelen. In het ergste geval ontstaat manipulatie door personen die andere lijntjes hebben uitstaan.

Vanuit het inzicht om voor de lange termijn een ontwikkelplan te hebben zouden trainerscontracten het beste afgeschaft kunnen worden. Aan het begin van een nieuw seizoen gaat de hoofdtrainer met zijn technische mensen rond de tafel om het voetbalplan voor het komend seizoen te bespreken, te onderbouwen en toe te lichten. Allen kunnen hun zegje doen en eensgezindheid is het slotakkoord. Dan lekker voetballen en regelmatig met elkaar bijsturen. Aan het einde van het voetbaljaar een uitgebreide analyse en eerlijk met elkaar conclusies durven trekken. Meestal zal dat beter gaan dan wat er nu gebeurt. Trainers en besturen die in oktober-november al bepalen dat ze niet met elkaar verder willen om wat voor reden dan ook schieten gezamenlijk
tekort tegenover hun omgeving. Geen mallemolen ,maar een ronde tafel bij de eindstreep in april.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

Column November 2017

De Duitse Voetbalbond.
+++++++++++++++++
Deutscher Fussball Bund is eigenlijk hetzelfde als de Koninklijke Nederlandse Voetbalbond echter zonder het majesteitelijke verhaal ervoor. In het begin van deze eeuw kwamen de Duitsers erachter dat het gedaan was met hun zogenaamde laufpensumvoetbal. De nieuwe ontwikkelingen in het moderne voetbal vroegen meer dan alleen onuitputtelijke hardlopers. Geen trainingen meer waarin rondjes rennen rond een gravelveld of door zanderige bospaden vooropstond. Een nieuwe kwaliteitsimpuls diende gespoten te worden in het achteruithollende Duitse voetbalgebeuren. Voorbijgaand aan hun eigen arrogantie besloten ze om te gaan kijken in andere keukens om vast te stellen welke gerechten ze wilden gaan gebruiken om uiteindelijk te komen tot een totale maaltijd die helemaal gericht was op de Duitse voetbalcultuur. Met daarin passende ontwikkelingen van de momentele bevolkingssamenstelling. In Duitsland wonen veel Turken , Marokkanen en velerlei andere nationaliteiten die de afgelopen jaren binnengewandeld waren.

De huidige openingssite van de Duitse Voetbal Bond start met een filmpje waar allereerst gekeken wordt naar de basis. Het begint allemaal natuurlijk bij de verenigingen waar iedereen zich wegcijfert voor het algemene belang , de club. Respect wordt langzaamaan een hol woord in Nederland aangezien het te pas en te onpas gebruikt wordt. Bij onze oosterburen tracht men de juiste invulling na te leven. Rekening houden met elkaar. Binnen het voetbalspelletje zijn daarnaast strijd, samenwerking en plezier een aantal kernbegrippen. Vanzelfsprekend dient er eerst sprake te zijn van een sterke vereniging. Structuur, strategie en clubcultuur zijn daar de basiselementen. Deze drie dienen samengebundeld te worden onder de leden die het belangrijkste bestanddeel van de vereniging zijn. Alle leden dienen te beseffen dat zij belangrijk zijn en dat zonder hen er problemen voor de gehele groep ontstaan. Mensen kunnen gevraagd worden om iets te betekenen , dat streelt hun ego en ze voelen zich belangrijk. Wat voor een vereniging wil je zijn?, is dan een cruciale vraag.

Een terugkerend gegeven is steeds het feit dat de leden daarin de hoofdrol dienen te spelen. Aangezien de personen die om wat voor reden dan ook een activiteit uitvoeren de basis zijn voor het samenspel in de club. Daarbij gaat het niet steeds om wat je voor de vereniging doet, maar kijk eens wat je anders kunt doen om de ontwikkelingen zodanig te beïnvloeden dat uiteindelijk het totale belang ermee gediend is. Dan ontstaat loyaliteit, verbinding en begrip onder elkaar. Vanuit een gezond fundament zet men dan grotere zaken op zoals de ontwikkeling van het voetbal in zijn algemeenheid gemeten naar internationale maatstaven. De banden tussen het amateurvoetbal en de profwereld zijn solide benut aangezien binnen de potentie, de voetballers, permanent optimaal geselecteerd wordt. De basis blijft de mens achter de voetballer die men bij onze buren honderd procent tracht te ontwikkelen. In het Duitse voetbal zijn discipline en ambitie cultuurbegrippen die uiterst goed ontplooid worden. Teamspirit , oprechtheid en communicatie worden daaraan toegevoegd. Bovendien worden iedere dag allerhande ontwikkelingen in het voetbal over de gehele wereld gevolgd door voetbaldeskundigen. De verworven kennis voegt men toe aan het basisplan waardoor de structuur en organisatie overeind blijft , maar zodanig dat elke ontwikkeling elders als detail meegenomen wordt. En op die manier weten de Duitsers aan de hand van hun eigen basiskwaliteiten zich permanent te vernieuwen en zodoende aan de top te blijven. Slimme jongens die buren van ons.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++

Column Oktober 2017

Veteranenclub vijftig jaar oud.
++++++++++++++++++++++
Het was een zaterdag halverwege september dat de oudgedienden van voetbalclub ASV’33 hun jubileum vanwege hun vijftigjarige verjaardag in het dorp vierden. Verzamelen geblazen in de café de Stal. Waarschijnlijk vond de oprichting van de oude voetbalmannenclub in 1977 eveneens plaats in een bierlokaal, vermoedelijk niet in een stal. Druppelsgewijs arriveerden de oudere- en jongere veteranen met hun vrouwelijke aanhang bij de kroeg. Een kopje koffie of thee werd vriendelijk ingeschonken door de twee lieftallige dames achter de bar. Daarnaast kon men nog een keuze maken uit echte Brabantse vlaai.

Henk van Beek ,de man met kennis van zijn eigen leefomgeving, oftewel de heemkunde man bladerde door zijn aantekeningen alvorens een rondje met de groep te wandelen door zijn geliefde dorp. Genietend van de anekdotes en wetenswaardigheden volgde de groep de kennisprofessor van Aarle-Rixtel voor een kleine twee uur alvorens weer terug te keren bij café de Stal. Aldaar bleek dat deze heemkundegroep nu naar de jeu de boules baan diende te gaan om het daar aanwezige veteranengezelschap af te lossen. Zo gezegd zo gedaan. Bij de petanque club lagen de opgepoetste ijzeren ballen klaar . Het spel werd uitgelegd door een ervaringsdeskundige en een viertal gooide een proefrondje waarna de liefhebbers een kleine competitie speelden. Op de zitbanken vermaakten de niet spelenden zich met een drankje en vertelden elkaar de laatste nieuwtjes.

Na deze middagactiviteiten fietsten, wandelden , reden met de auto of taxi de deelgenoten naar de kantine op de Hut waar de festiviteiten werden voortgezet. De plaatselijke groenteboer had een heerlijk etentje uitgezet op de vergadertafel in de bestuurskamer. En de tap liep voorlopig op volle toeren. Door omstandigheden kon de ingehuurde sferemoniemeester Ron Bons niet aantreden. Daarvoor in de plaats had de organisatie dame “D “ een sferemoniemeesteres geëngageerd. Nou dat hebben de veteranen geweten. De betreffende dame gekleed in een opvallende rode jurk met daarop uitgewerkte roosjes en daaronder zwarte netkousen die overigens niet zichtbaar waren manifesteerde zich direct. Haar haren aantrekkelijk opgestoken en daarover een mooi rood lint geknoopt. Op haar neus een bril om haar strengheid te bevestigen of omdat ze misschien niet goed kon lezen.

Samen met de voorzitter van de veteranen openden zij de feestavond. Na een korte inleiding, die wat langer werd, door de gewaardeerde veteranenpresident kreeg dame “D” de microfoon en voor de rest van de avond nam de rode koningin geen afscheid van de praatstok. Eerst een rondje langs de leden waarbij ze verrast werd door de namen., de veteranen trouwens ook. Nieuwe leden bleken aanwezig zoals ene Eugene. Bovendien was er een veelheid van mannen die Harrie heetten. En natuurlijk Lodewijk, op zijn deftig Leudewijk, die de favoriet van de avond werd. Dame D had een spelletje uitgedacht waarbij de leden zelf konden aangeven wie hun favoriete coach was, of pechvogel ,Schwalbekoning of feestbeest. Dame D kreeg de zaal zo gek dat verschillende mannen fanatiek aan het jodelen gingen , samen door de tent dansten met Mevrouw of van de tafel sprongen en daarbij zowat hun oude schenken braken. Uiteindelijk liep er een uitgebreide polonaise door de zaal en stond er ook nog een paard in de gang waar niemand naar op zoek ging. Veteranen ga zo door. Het gaat prima.

Langs de kalklijn.
++++++++++++++

Column September 2017

Clubliefde

Tegenwoordig gaat het veel mensen hun bevattingsvermogen te boven zodra een voetballer werkelijk meerdere jaren bij een en dezelfde club blijft voetballen. Opgegroeid in een bekende omgeving waar een talent zich ontwikkelt tot een boven modale jongen aangezien hij lekker om kan gaan met een bal. Links of rechts trappend, het maakt niet uit, koppend of met de hak, het bovenbeen of de borst en de sprongkracht .

Een sluitpost in het team die goed een bal kan vangen of stompen en daarnaast zijn lichaam optimaal weet te ontwikkelen in het fysieke contact. Zón talent weten de grote clubs op een gegeven moment wel te vinden. In Carrara, een klein stadje in het noordwesten van de Toscane in Italië werd Gianluigi Buffon in 1978 geboren. Vanwege zijn voetbalkwaliteiten werd hij gescout door Parma wat even verderop in dezelfde provincie lag. In zijn beginperiode bij Parma lagen zijn kwaliteiten in eerste instantie als voetballertje op het middenveld. Al snel verwisselde hij het loop-en passwerk in voor een paar handschoenen om als doelman ballen te gaan vangen . Zijn ontwikkeling ging razendsnel bij de Parmezaanse hamclub, of wel op zijn Italiaans de prosciutto. .

Als zeventienjarige maakte hij in november 1995 voor Parma zijn debuut in de goal tegen AC Milan. Zijn kwaliteiten werden al snel opgemerkt door meerdere grote clubs echter tot 2000 bleef Gianluigi bij zijn eerste liefde spelen. Barcelona was niet bereid om de hoge transfersom van vijftig miljoen euro te betalen. De fiatclub Juventus dacht daar anders over en betaalde in het jaar van het millennium wel de recordsom voor Buffon. Bij Juventus verdrong hij de toenmalige keeper van het Nederlands elftal, Edwin van der Sar. In Atalanta bij de Olympische spelen vertegenwoordigde hij voor de eerste keer zijn vaderland. Eind 1997 maakte hij zijn debuut in het Italiaans team , la squadra azurra. Hij pakte veel ballen en de wereldtitel in 2006 .

Rond dat jaar en voor zijn verkiezing in het Italiaanse team zou hij stout zijn geweest. Men veronderstelde dat hij hier en daar een gokje waagde op voetbalwedstrijden. Niemand ,wie ,heeft echter kunnen vasttellen dat hij op zijn eigen wedstrijden gespeeld zou hebben dus werd hij vrij gesproken van illegale praktijken. In de finale van het wereldkampioenschap wist hij de scheidsrechter wel duidelijk te maken dat ene Zidane een kopstoot had gegeven. Deze Zidane werd rood voorgetoverd en beëindigde na deze frustratie zijn carrière. Inmiddels heeft deze bij leven al legendarische doelwachter al 168 interlands gespeeld. Ondertussen heeft hij het record in handen met de meest gespeelde wedstrijden in Europa als keeper waarmee Casillas van Spanje naar de tweede plaats werd verwezen. Zodra hij voor het Italiaans team een wedstrijd keept is zijn optreden voor aanvang van de wedstrijd van ongekende klasse. Door emoties overmand en volledig gefocust op zijn wedstrijd, die hij gaat winnen, brult hij het Italiaanse volkslied uit volle borst.

Als aanvoerder van zijn team imponeert hij zijn ploeggenoten zodanig dat Italië met hem altijd een kleine voorsprong heeft op welke tegenstander dan ook. Op zijn oude dag werd hij afgelopen augustus gekozen tot de beste keeper van Europa en werd tussendoor derde beste speler achter de grootheden Ronaldo en Messi In Januari 2018 wordt deze sportman veertig jaar en heeft dan meer dan zeshonderd wedstrijden voor Juventus gespeeld. Da noem je : Houden van je club.

Langs de kalklijn.
++++++++++++++