ASV'33 Logo

Column

Voetbalschoonheid.
+++++++++++++++

Een koude woensdagavond waarbij het lijkt of de winter nog even om de hoek komt kijken en nogmaals een vorstwind over je ingepakte lijf blaast. Aangekleed tegen de vrieskou en mijn handen verstopt in dikke wanten fiets ik naar het stadion. Nadat ik de fiets middels een ketting heb verbonden met een hek loop ik naar de kassa . Kaartje kopen en dan vol verwachting staan op de tribune achter het doel. De stadszijde is al jaren mijn liefst verkozen plekje in het stadion. Je loopt over de betonnen trap het tribune vak op en zoekt je vaste stekkie. Bij iedere wedstrijd daal je weer af van de trap  naar dat plaatsje zonder nummer, zoals alle tribunevoetbalbekenden rondom je, die je verder nooit ziet.  Om mij heen ontwaar ik dan de bekende gezichten net als altijd staand op ongeveer hetzelfde plaatsje alsof er een nummer op het beton staat gegraveerd. Handenwrijvend kijk ik om me heen en stampvoetend probeer ik mijn voeten warm te houden. De staantribuneklanten zijn op tijd aanwezig om net als ik ook te genieten van de warming-up.

Al die jonge talenten in hun ontwikkeling met daaromheen een aantal gelouterde voetballers die het klappen van de zweep kennen. Bovendien spreekt , loopt en zit er een trainer  die tot de verbeelding spreekt. Alleen al daarom is het elke keer weer smullen.  De coach van mijn favoriete clubje heeft aangekondigd dat er vanavond een plaatsje in de basis vrijgemaakt wordt voor een jong aanstormend talent. Het debuut in een Europese wedstrijd voor een jochie van zeventien jaar. Blonde krullen boven een verlegen en bescheiden gezicht. Op de vastgestelde tijd presenteren de beide teams zich onder de stralende lichtmasten rondom de middencirkel. Als  gewoonlijk speelt de thuisclub de eerste helft richting de stadstribune waar de supporters vol verwachting uitzien naar een fantastische wedstrijd. Het jonge debutantje start als rechtsbuiten. Schriel en met smalle schouders, maar zelfverzekerd durft hij al te genieten van de ambiance die een Europacup wedstrijd met zich meebrengt. Al snel wordt duidelijk dat hij als lichtgewicht zal moeten opboksen tegen een zwaargewicht. Een vierkante bonk opgesteld als een brede muur die ook nog beweegt.

Achteraf blijkt dat deze forse massieve back ook nog eens vijftig keer voor het Zweeds team is uitgekomen. Het jonge jochie speelt onbevangen en dartelt alle kanten op rondom het brede obstakel. Het ene moment dreigend naar hem toe om dan af te spelen naar een medespeler en dan vliegensvlug de ruimte kiezend om opnieuw aangespeelde te worden. Het andere moment recht op de Zweed afgaand en dan kappend naar links of rechts te passeren. Twee helften staan we te smullen van zoveel voetbalpracht. De  Zweed heeft daar waarschijnlijk heel anders over gedacht. Van alle kanten werd hij gedold en het was voor hem onmogelijk om dat jeugdige gastje een flinke trap te geven om zijn frustratie af te reageren. Dit voetballertje begeesterde de toeschouwers in het stadion. Zoveel kwaliteit, op dit Europese niveau, op deze leeftijd tussen al dat andere talent en dan al zo aanwezig. Vanzelfsprekend won de thuisclub en aan het einde van het seizoen pakte het team een grote prijs. Maar in de kranten stonden de volgende dag enthousiaste en gepassioneerde verhalen van de voetbaljournalisten over een nieuw verrukkelijk talent. Niet lang daarna ging deze jonge voetbal god na zijn acties ook zijn doelpunten maken de ene van nog grotere schoonheid dan de nadere. De honderd mooiste doelpunten van deze speler op een DVD is een verzameling treffers of goals die eigenlijk per stuk het woord meesterwerk verdienen. Vanaf die Europacup avond in de Meer ben ik een liefhebber van de voetballer Dennis Bergkamp.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++