ASV'33 Logo

Column

Column November 2018

Competitiestart vaandelteam.
+++++++++++++++++++++

Een week lang konden wij Nederlanders ons voorbereiden op de komende weersomslag. In de media verschenen berichten over herfstachtige nieuwe onbekende veranderingen aangezien wij mensen blijkbaar niet meer bij machte waren om ons te herinneren hoe een dag regen en wind aan zou voelen. Menig weersvoorspeller ging zover om zelfs code geel van stal te halen. In zuidoost Azië werden de stallen omver geblazen door een vrouwelijk orkaan die haar naam eer aandeed, Mankhut. Op zondagmiddag reed ik dus met de auto in plaats van, zoals ik gewend was, met de fiets naar voetbalbolwerk de Hut. De selectie van ASV’33 I warmde zich op ,lopend over het zompige gras. Als verzopen katten bewogen zij zich over het malse gras op de doorweekte zandgrond.

Op de Marthie van Alem tribune hadden een aantal vaste bezoekers hun plekje ingenomen in afwachting van de seizoen openingswedstrijd. Door het onafgebroken opgetrokken regengordijn konden deze toeschouwers aan de overkant van het veld voor de kantine de eretribune ontwaren. Veel supporters kwamen opdagen om deze Alese – Helmondse , PVV,  voetbalbotsing  mee te maken. ASV’33 trad aan met een vernieuwd eerste elftal aangezien een aantal voormalige selectiespelers de keuze hadden gemaakt om voor hobbyvoetbal te gaan. Een aantal oudere geroutineerde sterkhouders voor de broodnodige ervaring aangevuld met onstuimige getalenteerde  jongeren vormden het elftal zodat er een evenwichtig geheel kan ontstaan. Zo hoog mogelijk zetelden de toeschouwers op de tribune om niet door de gestaag vallende regen besproeid te worden. Enige onveiligheid bracht deze plek hoog op de tribune wel met zich mee. Na een kwartier nam een van de backs van RKPVV –Rooms Katholieke Parochiale Voetbal Vereniging, geen risico en schopte de bal keihard de tribune in. Knalhard plofte de bal tegen de draagmuur van de tribune en stuiterde weer terug op het veld. Gelukkig zat er geen hoofd tussen de bal en de muur aangezien het projectiel behoorlijke schade had kunnen aanrichten aan hoofd en wand.

ASV’33 I trachtte ondertussen de schade te beperken wat gezien de wilskracht, de mentaliteit en de groepsinstelling prima lukte. Op een ongelukkige manier, een van richting veranderd schot, zeilde onder de lat, kregen de bezoekers een1-0 voorsprong. De thuisclub liet zich niet van de wijs brengen en volhardde, misschien noodgedwongen, in het hetzelfde spelletje. Na de thee, of wat de spelers aan drank in de pauze voorgezet werd, kleurde het wolkendek lichter en verwerd de douche tot een druppelgebeuren. De gasten uit Helmond hadden niet het vermogen om het eerder uitgevoerde tempo in stand te houden aangezien hun gemiddelde gewicht groter was dan dat van de Alese boys. Door de zuigende grasmat ontstond er meer ruimte voor de thuisspelende ploeg.

Vaak was het wel lange halen vlug thuis, en ze waren natuurlijk thuis, ,maar eveneens ontstonden er leuke voetbalcombinaties. Vanuit het midden speelde de spelverdeler de bal de ruimte in naar links waar de bal werd voorgegeven aan de jonge spits . Met zijn linkerpootje verschalkte hij de doelman die de bal onder zich naar het net zag schuiven. Een minuut of tien voor de het eindsignaal trok de langste man vanuit de verdediging naar voren en torenend boven iedereen uit kopte hij de wedstrijdbal binnen, 2-1- ASV’33. Ondertussen kwebbelden de jongens uit Helmond tegen de scheidsrechter alsof ze in hun clublokaal zaten en meningsverschillen hadden over wie er aan de beurt was om een rondje te geven. De arbiter gaf geen rondje , maar wel een aantal gele kaarten. De gerenoveerde thuisploeg sleepte drie dikke punten uit het vuur. Als team hadden ze het vuur uit hun voetbalschoenen gelopen en met elkaar de basis gelegd voor een strijdwijze die hun samen sterk kan maken.

Langs de Kalklijn.
++++++++++++++