ASV'33 Logo

Column

Column September 2021

Het komt naar huis, it ’s coming home
++++++++++++++++++++++++++++
Aan de overkant van het grote Kanaal hadden de Engelsen zich zo verheugd op een nieuwe bevestiging van hun suprematie, heerschappij in het Europese voetbalfirmament.

Het was in 1966 dat Engeland de Wereldcup won omdat er langs de zijlijn een bijziende Rus meende dat de bal de doellijn van de tegenstander had gepasseerd terwijl latere televisiebeelden vaststelden dat zelfs zonder bril nog te zien was dat er nooit voor een geldig doelpunt gefloten had mogen worden. Maar ja zoals toen en later nog meermaals werd vastgesteld heeft de thuisploeg altijd een licht voordeel bij inschatting of wel of niet sprake is van bevooroordeelde vaststelling. Afijn de Engelsen gingen er vervolgens van tussen met de Wereldbeker en lieten de West- Duitsers gefrustreerd achter op Wembley.

En de zelfbenoemde uitvinders van het spelletje voetbal kroonden zich voor de eerste en vooralsnog laatste keer tot de beste voetbalnatie van de wereld. Daaropvolgend trachten ze uiteraard bij volgende kampioenschappen opnieuw hun zelfbenoemde kwaliteiten om te zetten in het veroveren van nog een beker als Europees kampioen, of eventueel wereldkampioen. Het mocht niet meer zo wezen, wel werd hier en daar nog een cupje in Europa gewonnen, maar dat was het dan wel.

Tot 1996, want de Europese voetbalbond had de rechten om een kampioenschap in Engeland te organiseren toegewezen aan de voetbalnatie die naar een originele voetbaltitel snakte. Iedereen op het eiland blij. En in de euforie bedacht de voetbalbond dat een gemeenzaam lijflied zeker niet mocht ontbreken. Het liedje “three lions” ,“Het komt naar huis, it’s coming home heeft een bitter bijsmaakje dat riekt naar arrogantie. Het is niks anders dan teruggrijpen naar de nostalgie van 1966 en alle prutsresultaten die de zelfbenoemde voetbalnatie zich naderhand heeft ingebeeld. De Engelsen waren in 1996 overtuigd van hun kwaliteiten op technisch en tactisch voetbalgebied dat het niet fout kon gaan. Het was de huidige coach Southgate die in de halve finale tegen uitgerekend de Duitsers de beslissende penalty miste. Jammer genoeg geen kampioen in 1996. En dat terwijl het voetbal onderdak vond in Engeland. En dit jaar, 2021, kwam voetbal opnieuw thuis en ook hun tophit.

Gezien het feit dat de Engelse league de meest bekeken en ook best betaalde profcompetitie ter wereld is meenden de eilandbewoners dat het niet anders kon zijn dan dat zij met hun supervoetballers wel eventjes de titel zouden gaan halen. Daarvoor kregen ze een geweldig schema gegund door de UEFA. Allemaal thuiswedstrijden en voorafgaand aan de eventuele finale in het thuisland een uitwedstrijd in Rome, Italië.
Zoals de meeste coaches hanteerde ook coach Southgate, de penaltymisser, en systeem van behouden , behoeden en overhouden. Zijn spelopvatting toonde weinig durf, bravoure en brutaliteit zodat in zijn ploeg de voetballers begiftigd met technische kwaliteiten ontbraken en de fysieke reuzen en hardlopers de boventoon voerden. Eerst verdedigend maar dichthouden en dan kijken of er voorin een gaatje zou ontstaan. Een doelpuntje meepikken en dan achter de zaak dichttimmeren met twee trolleybussen. Zoals in de voorgaande wedstrijden natuurlijk ook in de finale een dravend spitsje en daarachter nog een aanvaller geposteerd die niet wist wat hij moest doen en daarachter dan de twee muren van opgeteld acht maal een hoop spiergeweld zonder plan. De begenadigde voetballers mochten opdraven even voor het einde van reguliere wedstrijd toen het er naar uitzag dat het pleit beslecht moest worden middels de loterij die penalty schieten heet. Verstandiger was het geweest om die pure jonge begenadigde voetballertjes eerder te laten ballen tegen de Italiaanse veteranen. Nu mochten deze drie jeugdige gastjes zonder dat ze voldoende voetbalgevoel hadden kunnen ontwikkelen in wedstrijdminuten aanleggen voor de strafschoppen. En dat tegen een Azurri keeper die bijkans onverslaanbaar leek. Dom Engels coachje. Op de training een penalty nemen is echt wel wat anders dan in een Europese finale. Dat mocht je die jonge onervaren jongens niet aandoen daarvoor had je die geroutineerde spiergebundelde mannetjesputters op moeten laten opdraaien.

En weer geen winst ook al meenden de Kanaaleilanders dat men nog zo goed was. Bovendien kregen die penaltymissende jochies nog een hoop vuilspuiterij over zich heen van allerhande gefrustreerde idioten die middels de media anoniem hun gram meenden te moeten halen.
“It’s coming home”, voorlopig nog niet.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++