ASV'33 Logo

Column

Column September 2022

Frans.
+++++
Waarschijnlijk zal het jaar of vijfentwintig geleden zijn dat ik me langs een voetbalveld op sportpark de Hut bevond om de voetbalverrichtingen van mijn zoontje en de andere medespelers en medespeelsters van zijn teampje te bewonderen. De voetbalmat, gedeeld in tweeën voor de ukkies, lag in die tijd nog op de plek waar nu het trainingsveld ligt naast de parkeerplaats. De toeschouwers stonden beschut onder de hoge bomen op een zonovergoten dag en keken naar de voetballertjes die zich niet al te fanatiek bezig hielden met het maken van doelpunten, maar voornamelijk aandacht hadden voor de vaders en moeders die naast de kalklijn stonden te kijken en aanmoedigingen brulden.

Een dreumes zag een vlinder die voorbij fladderde, dit gevleugelde insect werd met volle aandacht achterna gelopen zonder zich verder om de bal te bekommeren. Dan wel zag je een spelertje een koprol maken aangezien de voorgaande dag bij de gymnastiekles op school de juf soepelheid stimuleerde. De voetbal rolde heen en weer over het halve veld en kreeg schoppen zodat hij van de ene naar de andere voetballer bewoog. Vanaf de zijkant van het voetbalterrein leefde het publiek gemoedelijk en geanimeerd mee met de verrichtingen van hun kroos. Enigszins afgezonderd van de rest van de toeschouwers keek ik toe en ving de aanmoedigingen op van de aanhangers van de thuisspelende ASV spelertjes. Van een van de toeschouwers raakte ik onder de indruk. Een opgewekte innemende persoon die vanaf de achterlijn naast het doeltje het kleine grut met buitengewone bravourestukjes probeerde te ondersteunen. Zijn aanmoedigingen altijd doorspekt met positieve bijdragen. “Goed gedaan, let op achter je, ga door, ga ernaar toe en kijk uit.” De fanatieke liefhebber bleek Frans. Het hoogtepunt in de wedstrijd speelde zich af toen de derde tegengoal werd gescoord. Frans liep vanaf achter het doeltje het veld in om het keepertje op te pakken en moed in te praten vervolgens gaf hij hem een bemoedigend klopje op de schouder. Meerdere keren beende Frans daarna in al zijn enthousiasme het veld in totdat een van de toeschouwers Frans lachend aangaf dat er een lijn getrokken was en dat die streep ook voor hem gold. Niet dat hij er zich veel van aantrok, maar dat wist de toeschouwer ook.

In de daaropvolgende jaren ontmoetten we elkaar regelmatig. Als man in het zwarte pak leidde hij menigmaal de wedstrijden van de teams die ik begeleidde. Een scheidsrechter die zich wegcijferde en bij wie eerlijkheid en het handhaven van de voetbalregels vooropstond. Bovendien bestond er na de wedstrijd altijd ruimte om bepaalde heikele beslissingen met elkaar door te nemen waarbij elkaars denkbeelden gerespecteerd werden. Zo kruisten onze wegen elkaar jarenlang. En vanaf die eerste dag dat hij als fanatieke, maar eveneens als gewaardeerde en graag geziene ASV voetbalman bij de jeugd aan de zijlijn stond en mij wist te imponeren had ik een zwak voor hem.
Jaren later kwam Frans op zondagmorgen richting de tribune gewandeld zodra de eerste helft begon en zocht hij zijn plekkie op de tribune om gezamenlijk met nog wat andere supporters van het derde elftal, waaronder ik de wedstrijd te bekijken. Zodra er een doelpunt werd gescoord stopte de uitwisselingen over de dagelijkse- en de voetbalzaken van de aanwezige voetballiefhebbers, een stuk of vier, want dan werd door Frans de computer uit zijn zak gepakt en deed hij wat met zijn magische hand waarmee hij jarenlang de fluit hanteerde ,waardoor het elektronische scorebord in de hoek van het veld de juiste stand verkreeg.

Natuurlijk naaiden we elkaar onderling wat op en ging het over PSV en de laatste jaren vooral over de verkeerde opstelling, de gemiste kansen, de verkeerde tactiek en de kampioenschappen van Ajax. Getooid met een mooi en passend hoedje kuierde hij in de rust naar de kantine voor een welverdiende kop koffie. Naast de fijne contactmomenten op de terreinen van ASV kende ik eveneens nog een andere kant van Frans. Zoals die keer dat ik samen met mijn wandelmaatje in de buurt van de Warande afgelopen najaar over de Overbrug gelopen kwam. Over het pad vanuit de Warande onderscheidden we een knorrende tractor uit een vervlogen tijd met daarop een boer zoals een boer eruitziet. Getooid in een soort van overal die als gegoten zat en enigszins bevuild was met zand en groen van de gewassen waarmee gewerkt was. En de bestuurder van dit landbouwwerktuig was Frans. Uiteraard hadden we even tijd, een dik kwartier, om uit te weiden over onze wandelroute en vanzelfsprekend vertelde boer Frans over zijn activiteiten die ochtend en de andere dagen dat hij allerhande landbouwkarweitjes opknapte. Deze begane, hartelijke en ASV toegewijde man ga ik missen.

In Aarle-Rixtel is het een stuk stiller ook al woonde je in Helmond.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++