ASV'33 Logo

Column

Column Mei 2022

Naar het voetballen.
+++++++++++++++

Al meer dan zeventig jaar fietsen,wandelen,of rijden met een andersoortig voertuig de voetballiefhebbers uit Aarle-Rixtel vanaf de dorpskern van de ene naar andere kant van de Zuid-Willemsvaart naar sportpark de Hut om hun geliefde voetbalfavorieten aan te moedigen. Voor degenen die historie graag opslaan in hun hersenpan hield het aanleggen en uiteindelijk realiseren van de omleiding van de Zuid-Willemsvaart om Aarle-Rixtel in 1993 richting Helmond een nieuw obstakel in op hun route naar de voetbalvelden van ASV’33. Deze aanpassing bracht met zich mee dat al degenen die niet over gemotoriseerd vervoer beschikten een helling moesten bedwingen zuchtend op hun fietsje of puffend op hun zondagse schoenen.

Maar goed in de huidige tijden van chips, pizza’s, limonade en zitten voor een scherm kan een regelmatige inspanning niet zoveel kwaad. Vandaar dat recentelijk op een zondag die de lente aankondigde ik mijn fietsje besteeg om de twee bruggen te bedwingen, die mij scheiden van het voetbalveld waar ik mijn uitverkoren voetbalteam wilde observeren en beoordelen op hun kwaliteiten en ontwikkeling gedurende de laatste quarantaine  maanden  waarbij het voor mij jammer genoeg door allerhande beperkingen niet mogelijk was geweest hun partijtjes regelmatig lijfelijk te volgen. De lieflijke aanblik, bij aankomst, van het groene gras bezaait met van die kleine witte madeliefjes deed me goed. Alsof ik uitgenodigd was op een soort van bloemencorso zonder praalwagens, maar wel met een overvloed van een met bloemen bezaaid veld terwijl het om een voetbalwedstrijd ging. De vredelievende gewaarwording van de heerlijke lentedag met  het bloemetjesfestijn  had ook een gunstige impact op het gedrag en houding van de beide voetbalteams. Zelden zag ik de afgelopen jaren een wedstrijd waar over en weer respect en begrip de boventoon voerden.

Weliswaar schopte de keeper na een tegendoelpunt keihard tegen de doelpaal . Maar dat was vooral een uiting van copycatgedrag, het na-apen van een manier van doen, zoals hij dat meermaals had zien doen door opgefokte doelmannen op televisie. Tijdens de rust nam ik plaats in de dug-out en liet me lekker beschijnen door het zonnetje dat mijn zitplek vol onder vuur nam en voor welkome warmte zorgde terwijl ik van het uitzicht over de velden genoot en wat aantekeningen op mijn telefoon maakte. De aanvoerder, van het team dat tijdens de pauze op het veld wenste te vertoeven zonder thee, signaleerde mijn activiteiten en stapte op mij af met de vraag of ik voor het NRC dagblad werkte.

Nee van de krant was ik niet. Wel kon ik inspiratie opdoen voor een column van de plaatselijke club. De coach van de aanvoerder, die me aangesproken had, gaf zijn instructies voor de tweede helft. Het was zaak om de keeper van de tegenstander wat meer werk te bezorgen aangezien deze doelman in de eerste helft geen bal had gehad en de indruk bestond dat hij niet zo’n beste was. Deze mening werd in de tweede helft gelogenstraft, want de keeper deed simpelweg prima zijn werk. Op een gegeven moment hoorde ik een opmerkelijke gesprekswisseling in het veld. Een speler nam letterlijk afstand van scheidsrechter met de woorden:”Hee scheids heb jij een scheet gelaten? Het stinkt hier, niet normaal man.” Na deze opmerkingen verschafte de speler zich de benodigde ruimte en wachtte al weglopend op het antwoord. De leidsman, een eerlijk en oprecht man, voorzag niet dat zijn darmgas in de buitenlucht tot welke opmerking dan ook zou leiden.

Heerlijk weer, een zuchtje wind en zijn ruft zou waarschijnlijk snel vervluchtigen in de buitenlucht. “Godsamme man , wat kan jij stinken!”, schaterlachend stond de speler zodanig ver verwijderd van de stankcirkel van de scheidsrechter dat de verderfelijke lucht uit zijn neusgaten bleef. Stoïcijns sloeg de man in het geel met de fluit in zijn hand de afstand nemende voetballer gade, bevestigde dat hij inderdaad verantwoordelijk was voor de vieze odeur en vervolgde na dit intermezzo de wedstrijd alsof hij en zijn mede deelgenoot, in de scheetaffaire, niks bijzonders hadden doorgemaakt. De wedstrijd eindigde uiteindelijk in een overwinning voor de betere ploeg en de beide teams schudden elkaar na het laatste fluitsignaal van de prima fluitende arbiter sportief de hand, want dat mag weer, en vervolgden hun zondag met de constatering dat het begin van de dag uitermate prettig was geweest.

Langs de kalklijn.
+++++++++++++